De meeste mensen kennen de klassieke martini: een elegante cocktail op basis van gin en vermouth, traditioneel geserveerd met een groene olijf. In de loop der jaren zijn talloze varianten ontstaan, zoals de Dirty Martini, Pickled Martini en zelfs zomerse creaties met watermeloen en ouzo. Maar creatieve geesten blijven nieuwe combinaties bedenken. En zo ontstond ook de Pisang Martini.
Er bestaat geen officiële uitvinder of bar die aanspraak maakt op de eerste versie. Waarschijnlijk is de cocktail spontaan ontstaan in een Nederlandse bar, op een feestje of tijdens een barbecue, waar ergens een vergeten fles Pisang Ambon stond te verstoffen. Jarenlang leidde deze felgroene likeur een ietwat sluimerend bestaan, maar zijn tropische bananensmaak en opvallende kleur riepen bij de kosmopolitische drinker een verlangen op naar zon, zee en palmbomen. Een revival hing in de lucht.
Ingrediënten:
- 50 milliliter Pisang Ambon
- 20 milliliter vodka of gin
- 20 milliliter citroensap (versgeperst)
Bereiding:
- Doe de Pisang Ambon, vodka (of gin) en het citroensap in een shaker met ijs. Schud krachtig.
- Doe eventueel een druppeltje vanille-aroma is het cocktailglas en schenk het koude mengsel hier overheen.
- Garneer met een schijfje citroen.
Cocktail Nieuws
Nieuws & Recepten
[Recept] The Chrysanthemum
The Chrysanthemum is een bijkans vergeten absintcocktail die ontstaan is vóór de Amerikaanse drooglegging (the Prohibition Era) die duurde van 1920 tot 1933.
De naam van de cocktail vernoemt de chrysant, die in Oost-Azië nogal wat symbolische betekenissen heeft (bijvoorbeeld een lang leven in China óf de herfst in Japan), al is de naam waarschijnlijk slechts gekozen op basis van de mystieke klank.
De basis van The Chrysanthemum is droge vermouth, wat deze cocktail een zijdezacht, kruidig, bijna thee-achtig karakter geeft. Hij is verfijnd in plaats van sterk, en laat de absint de hoofdrol spelen zonder je smaakpapillen te overweldigen.
Het oudst bekende gedrukte recept van The Chrysanthemum dateert uit 1916 toen 'Recipes for Mixed Drinks' van Hugo R. Ensslin's verscheen. Ensslin's versie gebruikte gelijke delen droge vermouth en Bénédictine, met slechts een kleine hoeveelheid absint.
De drank werd wat breder bekend als gevolg van het verschijnen van Harry Craddock's 'Savoy Cocktail Book' (1930). Craddock paste de verhoudingen wat aan naar twee delen vermouth op één deel Bénédictine om de zoetheid te verminderen. Dat is de verhouding die de meeste bartenders tegenwoordig nog gebruiken.
Een editie van 'Jack's Manual' uit 1933 vermeldt zelfs een variant met Pastis, een anijsdrank, in plaats van absint, wat aantoont hoe flexibel The Chrysanthemum was tijdens de jaren van absintbeperkingen ('any beverage which contains in excess of 10ppm of thujone is prohibited from being imported into, or produced for sale and consumption in, the United States').
Tijdens de Amerikaanse Drooglegging paste The Chrysanthemum perfect bij de voorkeur van die tijd voor cocktails op basis van Europese likeuren, die gemakkelijker in het buitenland verkrijgbaar waren. Een korte vakantie of zakenreis naar Cuba was vaak al een excuus.
Net als zoveel cocktails van vóór de drooglegging raakte deze uit de mode toen absint schaars werd door importbeperkingen en de smaak van het publiek veranderde.
Na jaren van vergetelheid, dook The Chrysanthemum recent weer op in de moderne wereld van de cocktail. Denk aan trendy bars met bebaarde en getatoueerde mixologen.
Ingrediënten:
- 45 milliliter droge vermouth
- 20 milliliter Bénédictine
- 7 tot 10 milliliter absint (naar smaak)
- Sinaasappelschil (voor garnering)
Bereiding:
- Doe de vermouth, Bénédictine en absint in een mengglas met ijs.
- Roer tot het goed gekoeld is.
- Zeef het mengsel in een gekoeld coupeglas.
- Knijp een sinaasappelschil boven het oppervlak uit voor diens etherische olie.
- Garneer met een sinaasappelschil.
De basis van The Chrysanthemum is droge vermouth, wat deze cocktail een zijdezacht, kruidig, bijna thee-achtig karakter geeft. Hij is verfijnd in plaats van sterk, en laat de absint de hoofdrol spelen zonder je smaakpapillen te overweldigen.
Het oudst bekende gedrukte recept van The Chrysanthemum dateert uit 1916 toen 'Recipes for Mixed Drinks' van Hugo R. Ensslin's verscheen. Ensslin's versie gebruikte gelijke delen droge vermouth en Bénédictine, met slechts een kleine hoeveelheid absint.
De drank werd wat breder bekend als gevolg van het verschijnen van Harry Craddock's 'Savoy Cocktail Book' (1930). Craddock paste de verhoudingen wat aan naar twee delen vermouth op één deel Bénédictine om de zoetheid te verminderen. Dat is de verhouding die de meeste bartenders tegenwoordig nog gebruiken.
Een editie van 'Jack's Manual' uit 1933 vermeldt zelfs een variant met Pastis, een anijsdrank, in plaats van absint, wat aantoont hoe flexibel The Chrysanthemum was tijdens de jaren van absintbeperkingen ('any beverage which contains in excess of 10ppm of thujone is prohibited from being imported into, or produced for sale and consumption in, the United States').
Tijdens de Amerikaanse Drooglegging paste The Chrysanthemum perfect bij de voorkeur van die tijd voor cocktails op basis van Europese likeuren, die gemakkelijker in het buitenland verkrijgbaar waren. Een korte vakantie of zakenreis naar Cuba was vaak al een excuus.
Net als zoveel cocktails van vóór de drooglegging raakte deze uit de mode toen absint schaars werd door importbeperkingen en de smaak van het publiek veranderde.
Na jaren van vergetelheid, dook The Chrysanthemum recent weer op in de moderne wereld van de cocktail. Denk aan trendy bars met bebaarde en getatoueerde mixologen.
Ingrediënten:
- 45 milliliter droge vermouth
- 20 milliliter Bénédictine
- 7 tot 10 milliliter absint (naar smaak)
- Sinaasappelschil (voor garnering)
Bereiding:
- Doe de vermouth, Bénédictine en absint in een mengglas met ijs.
- Roer tot het goed gekoeld is.
- Zeef het mengsel in een gekoeld coupeglas.
- Knijp een sinaasappelschil boven het oppervlak uit voor diens etherische olie.
- Garneer met een sinaasappelschil.
[Recept] Fryslân Martini
Jawel, ook de mogelijkheden van een Martini zijn bijkans eindeloos. De Fryslân Martini is een moderne, Friese interpretatie van de klassieke Martini, ontwikkeld door de Friese distilleerderij Boomsma uit Leeuwarden. Het is een elegante en feestelijke cocktail die de traditionele Friese graanjenever combineert met lokale en frisse smaak van vlierbessenlikeur. Deze variant is ideaal voor feestelijke gelegenheden, hippe borrels of als signature drink bij Friese events. Het is een smaakvolle en spraakmakende cocktasil.
Ingrediënten:
- 30 milliliter Boomsma Jonge Pure Graanjenever
- 15 milliliter Boomsma Vlierbessenlikeur
- 5 milliliter gembersiroop
- 10 milliliter limoensap
- rode besjes en een sinaasappelschil
Bereiding:
- Voeg alle ingrediënten toe aan een shaker met ijs. Shake de cocktail goed koud en schenk zonder ijs uit in een cocktailglas.
- Garneer met een sinaasappelschilletje en wat rode besjes.
Bron.
- 30 milliliter Boomsma Jonge Pure Graanjenever
- 15 milliliter Boomsma Vlierbessenlikeur
- 5 milliliter gembersiroop
- 10 milliliter limoensap
- rode besjes en een sinaasappelschil
Bereiding:
- Voeg alle ingrediënten toe aan een shaker met ijs. Shake de cocktail goed koud en schenk zonder ijs uit in een cocktailglas.
- Garneer met een sinaasappelschilletje en wat rode besjes.
Bron.
[Recept] Azure
Op Facebook publiceerde de Nederlandse verkooporganisatie van Senior & Co. Curaçao Liqueurs het recept van de maand mei 2026: de Azure.
Op dat recept is nogal wat aan te merken, zelfs afgezien van de type-, taal- en tekstfoutjes. Je schrijft (je eigen) Curacao toch echt met een ç ofwel een c-cedille. Treurig.
Azure is gebaseerd op Blue Curaçao en combineert frisheid, zoetheid en finesse in één glas. Het is een eerbetoon aan de prachtige blauwe kleur van die likeur.
Het bananenextract en de rum leveren het tropische gevoel aan deze cocktail. De Blue Curaçao, de amaretto en de suikerspinsiroop zorgen voor het zoete deel, terwijl het limoensap voor het zo noodzakelijke frisse tegenwicht zorgt. De amandelsmaak van de amaretto en dark rum geven meer body aan deze versie dan een standaard Azure.
Het recept van Senior Blue Curaçao bevat 15 milliliter suikerspinsiroop. Dat zorgt voor een veel te zoete cocktail. Het is veel beter om die hoeveelheid te verminderen tot slechts 5 milliliter. Zou je dat niet doen, dan wordt de cocktail bijna dessertachtig. Veel te zoet en te zwaar voor een zomerse cocktail wiens functie het is om je te verfrissen. Ingrediënten:
- 45 milliliter Blue Curaçao
- 15 milliliter Amaretto
- 15 milliliter Dark Rum
- 5 milliliter Monin blauwe suikerspinsiroop (ofwel Monin Blue Cotton Candy Syrup)
- 15 milliliter bananenextract
- Sap van een limoen (en niet een 'Lmoen')
Bereiding:
- Vul een shaker met ijsblokjes en voeg alle ingediënten toe.
- Shake goed tot alle ingrediënten goed gemengd zijn (en koud geworden zijn).
- Giet in een longdrinkglas.
- Garneer met een schijfje limoen of citroen en een paar blaadjes munt.
Opmerking:
Monin Blue Cotton Candy Syrup is in Nederland niet in de handel. Je moet dus je toevlucht nemen tot Amazon om zo'n fles in je bezit te krijgen.
Azure is gebaseerd op Blue Curaçao en combineert frisheid, zoetheid en finesse in één glas. Het is een eerbetoon aan de prachtige blauwe kleur van die likeur.
Het bananenextract en de rum leveren het tropische gevoel aan deze cocktail. De Blue Curaçao, de amaretto en de suikerspinsiroop zorgen voor het zoete deel, terwijl het limoensap voor het zo noodzakelijke frisse tegenwicht zorgt. De amandelsmaak van de amaretto en dark rum geven meer body aan deze versie dan een standaard Azure.
Het recept van Senior Blue Curaçao bevat 15 milliliter suikerspinsiroop. Dat zorgt voor een veel te zoete cocktail. Het is veel beter om die hoeveelheid te verminderen tot slechts 5 milliliter. Zou je dat niet doen, dan wordt de cocktail bijna dessertachtig. Veel te zoet en te zwaar voor een zomerse cocktail wiens functie het is om je te verfrissen. Ingrediënten:
- 45 milliliter Blue Curaçao
- 15 milliliter Amaretto
- 15 milliliter Dark Rum
- 5 milliliter Monin blauwe suikerspinsiroop (ofwel Monin Blue Cotton Candy Syrup)
- 15 milliliter bananenextract
- Sap van een limoen (en niet een 'Lmoen')
Bereiding:
- Vul een shaker met ijsblokjes en voeg alle ingediënten toe.
- Shake goed tot alle ingrediënten goed gemengd zijn (en koud geworden zijn).
- Giet in een longdrinkglas.
- Garneer met een schijfje limoen of citroen en een paar blaadjes munt.
Opmerking:
Monin Blue Cotton Candy Syrup is in Nederland niet in de handel. Je moet dus je toevlucht nemen tot Amazon om zo'n fles in je bezit te krijgen.
[Recept] Llanganuco
Deze exotische cocktail vernoemt Llanganuco, een tweetal meren in de Peruviaanse Andes. Op de website van Senior, producent van Senior Blue Curaçao, wordt foutief vermeld dat het een (één) meer is, maar dat is niet juist. Deze 'archipel' van meren bestaat uit het Chinancocha Meer en het Orconcocha Meer. Deze meren zijn onderdeel van het Huascarán National Park. De meren staan bekend om hun azuurblauwe kleur.
Nu wil je natuurlijk weten wat de betekenis is van deze bijna onuitspreekbare namen. Ze zijn afgeleid uit het Quechua, ooit de belangrijkste taal binnen het Rijk van de Inca's. De naam 'Llanganuco' verbindt de woorden llanka (de kleur van jade, een groene steen) en uku ('binnenkant' of 'diepte'). Samen beschrijven ze de prachtige kleur van het water. De term 'Chinancocha' is afgeleid van china ('vrouwelijk') en qucha ('meer'), terwijl de term 'Orconcocha' is afgeleid van urqu ('mannelijk') en qucha ('meer'). Ze worden dus als broertje en zusje gezien. Om het nóg ingewikkelder te maken zorgde een aardbeving in 1970 ervoor dat er een derde, veel kleiner, meer tussen beide meren ontstond. Het kreeg de onofficiële naam Laguna de Llanganuco.
Maar goed, de Llanganuco is een cocktail die gemaakt wordt met Pisco, de traditionele likeur uit die Peruaanse regio. Deze likeur wordt gemaakt door gefermenteerd druivensap te distilleren tot een sterke drank. Pisco werd ontwikkeld door Spaanse kolonisten in de 16e eeuw en is nog steeds enorm populair in Peru.
Ingrediënten:
- ½ deel Blue Curaçao
- 1½ deel Pisco
- ¾ deel Dry Vermouth
- IJsblokjes
Bereiding:
- Doe de ingrediënten in een shaker, vul deze met ijs en schud goed.
- Neem een gekoeld martiniglas en zeef de cocktail erin.
- Garneer met een groene maraschino kers (hier te koop).
Maar goed, de Llanganuco is een cocktail die gemaakt wordt met Pisco, de traditionele likeur uit die Peruaanse regio. Deze likeur wordt gemaakt door gefermenteerd druivensap te distilleren tot een sterke drank. Pisco werd ontwikkeld door Spaanse kolonisten in de 16e eeuw en is nog steeds enorm populair in Peru.
Ingrediënten:
- ½ deel Blue Curaçao
- 1½ deel Pisco
- ¾ deel Dry Vermouth
- IJsblokjes
Bereiding:
- Doe de ingrediënten in een shaker, vul deze met ijs en schud goed.
- Neem een gekoeld martiniglas en zeef de cocktail erin.
- Garneer met een groene maraschino kers (hier te koop).
De Historie van de Martini
Een martini is een klassieke cocktail op basis van gin en vermouth, traditioneel geserveerd met een groene olijf als garnering. Zoals bij zoveel iconische cocktails ligt de precieze oorsprong in nevelen gehuld.
De prehistorie: de Martinez
De directe voorloper van de martini is vrijwel zeker de Martinez cocktail, die al in de jaren 1860 populair was aan de westkust van de Verenigde Staten (Californië). Volgens een legende werd deze cocktail verzonnen in het Occidental Hotel, gevestigd te San Francisco, waar bartender Jerry Thomas werkte. Hij serveerde als eerste een mix van (zoete) vermouth, Old Tom gin, maraschino-likeur, bitters en ijs — en noemde het naar de bestemming van de veerboot: Martinez, een stadje aan de overkant van de baai.
De eerste gedrukte vermelding van de Martinez verschijnt al in 1884 (O.H. Byron), maar de meest bekende beschrijving staat in de 1887-editie van Jerry Thomas' Bartender's Guide: 'How to Mix All Kinds of Plain and Fancy Drinks'.
Een artikel in de Washington Herald van 1891 claimt dat de cocktail gemaakt dient te worden met 'the Martini vermuth' [inclusief typefout]. Een vermouth is een versterkte wijn met een alcoholpercentage van circa 15%, op smaak gebracht met aromatische planten en kruiden, waaronder absintalsem (Artemisia absinthium), een plant die in het Duits Wermut, in het Engels wormwood en in het Middelnederlands wermoed genoemd werd. Hetzelfde kruid geeft de bittere smaak aan absint. Er bestaan wat varianten vermouth, maar voor de martini wordt traditioneel de Martini Extra Dry gebruikt.
Van Martinez naar Martini
Tussen 1880 en 1900 duiken er geleidelijk cocktails op met de naam 'Martini' (soms nog met zoete vermouth, soms al droger). De naamswijziging heeft waarschijnlijk meerdere oorzaken, zoals de fonetische gelijkenis tussen Martinez en Martini, het enorme succes van het Italiaanse vermouthmerk Martini & Rossi (opgericht in 1863 in Turijn als Martini, Sola & Cia), waarvan vooral de zoete variant al snel werd geïmporteerd in de Verenigde Staten, alsmede het feit dat vanaf circa 1900 ook hun Extra Dry vermouth, die de droge martini mogelijk maakte.
De evolutie naar de droge martini
Rond 1922 krijgt de martini min of meer zijn klassieke vorm: gin plus droge vermouth (oorspronkelijk vaak 2:1), geroerd (niet geschud) met ijs, gezeefd in een gekoeld glas, met optioneel een scheutje orange bitters en een olijf of citroenschil. In de jaren 1930 daalt de verhouding gin:vermouth al naar 3:1 of 4:1. Na de Tweede Wereldoorlog wordt de dry martini dominant: 5:1, 6:1, en soms nog droger ("just wave the vermouth bottle over the glass").
Vandaag de dag varieert de ideale ratio enorm per smaak — van vintage 50:50 tot ultradry 10:1 of meer. Kortom: de martini is geen uitvinding, maar een evolutie — van zoete Martinez naar iconische droge klassieker.
De directe voorloper van de martini is vrijwel zeker de Martinez cocktail, die al in de jaren 1860 populair was aan de westkust van de Verenigde Staten (Californië). Volgens een legende werd deze cocktail verzonnen in het Occidental Hotel, gevestigd te San Francisco, waar bartender Jerry Thomas werkte. Hij serveerde als eerste een mix van (zoete) vermouth, Old Tom gin, maraschino-likeur, bitters en ijs — en noemde het naar de bestemming van de veerboot: Martinez, een stadje aan de overkant van de baai.
De eerste gedrukte vermelding van de Martinez verschijnt al in 1884 (O.H. Byron), maar de meest bekende beschrijving staat in de 1887-editie van Jerry Thomas' Bartender's Guide: 'How to Mix All Kinds of Plain and Fancy Drinks'.
Een artikel in de Washington Herald van 1891 claimt dat de cocktail gemaakt dient te worden met 'the Martini vermuth' [inclusief typefout]. Een vermouth is een versterkte wijn met een alcoholpercentage van circa 15%, op smaak gebracht met aromatische planten en kruiden, waaronder absintalsem (Artemisia absinthium), een plant die in het Duits Wermut, in het Engels wormwood en in het Middelnederlands wermoed genoemd werd. Hetzelfde kruid geeft de bittere smaak aan absint. Er bestaan wat varianten vermouth, maar voor de martini wordt traditioneel de Martini Extra Dry gebruikt.
Van Martinez naar Martini
Tussen 1880 en 1900 duiken er geleidelijk cocktails op met de naam 'Martini' (soms nog met zoete vermouth, soms al droger). De naamswijziging heeft waarschijnlijk meerdere oorzaken, zoals de fonetische gelijkenis tussen Martinez en Martini, het enorme succes van het Italiaanse vermouthmerk Martini & Rossi (opgericht in 1863 in Turijn als Martini, Sola & Cia), waarvan vooral de zoete variant al snel werd geïmporteerd in de Verenigde Staten, alsmede het feit dat vanaf circa 1900 ook hun Extra Dry vermouth, die de droge martini mogelijk maakte.
De evolutie naar de droge martini
Rond 1922 krijgt de martini min of meer zijn klassieke vorm: gin plus droge vermouth (oorspronkelijk vaak 2:1), geroerd (niet geschud) met ijs, gezeefd in een gekoeld glas, met optioneel een scheutje orange bitters en een olijf of citroenschil. In de jaren 1930 daalt de verhouding gin:vermouth al naar 3:1 of 4:1. Na de Tweede Wereldoorlog wordt de dry martini dominant: 5:1, 6:1, en soms nog droger ("just wave the vermouth bottle over the glass").
Vandaag de dag varieert de ideale ratio enorm per smaak — van vintage 50:50 tot ultradry 10:1 of meer. Kortom: de martini is geen uitvinding, maar een evolutie — van zoete Martinez naar iconische droge klassieker.
[Recept] East India Cocktail
De East India Cocktail duikt voor het eerst op in Harry Johnson’s 'Bartender’s Manual' en dan specifiek in de editie van 1882. Dat maakt deze cocktail direct een stuk ouder en meer 'klassiek' dan die welke tegenwoordig als 'klassiekers' door het leven gaan.
De naam verwijst niet naar India zelf, maar naar de exotische handelswaren van de tegenhanger van 'onze' Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC), de Engelse East India Company (EIC): ananas, specerijen, cognac en maraschinokersen (en de daarvan gemaakte likeur). Die stonden ooit voor luxe, prijzig en kosmopolitisch. Het was een prachtig fin-de-siècle cocktail die bijna niemand meer kent, maar die wel enorm veel vertelt over zijn tijd.
Het is een pre-Prohibition cocktail, elegant en spirit-forward, met een exotisch randje. De prohibition (1920 tot 1933), de periode die wij hier de 'Drooglegging' noemen, was de poging van de regering van de USA om de productie en verkoop van alcohol geheel te verbieden en daarmee het alcoholgebruik en alcoholisme uit het land te bannen.
De East India Cocktail werd slachtoffer van een Amerikaans verbod op absint in 1912, het feit dat cognac uit de mode raakte in Amerikaanse bars en omdat ananasap zijn exclusiviteit verloor en geassocieerd werd met zoete tropische cocktails.
Maar de East India Cocktail is zo smaakvol dat hij een tweede leven verdient. Laat dit artikel daarvoor een begin zijn.
Ingredienten:
- 45 milliliter cognac
- 15 milliliter ananassap (versgeperst, niet te zoet)
- 7,5 milliliter maraschinolikeur
- 1 of 2 scheutjes aromatic bitters
- absint (voor spoeling van het glas of een paar druppels)
Bereiding:
- Spoel een gekoeld coupeglas met absint.
- Roer alle andere ingrediënten met ijs.
- Zeef in het glas.
- Geen garnering is nodig, al mag een dun sinaasappelschilletje.
De naam verwijst niet naar India zelf, maar naar de exotische handelswaren van de tegenhanger van 'onze' Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC), de Engelse East India Company (EIC): ananas, specerijen, cognac en maraschinokersen (en de daarvan gemaakte likeur). Die stonden ooit voor luxe, prijzig en kosmopolitisch. Het was een prachtig fin-de-siècle cocktail die bijna niemand meer kent, maar die wel enorm veel vertelt over zijn tijd.
Het is een pre-Prohibition cocktail, elegant en spirit-forward, met een exotisch randje. De prohibition (1920 tot 1933), de periode die wij hier de 'Drooglegging' noemen, was de poging van de regering van de USA om de productie en verkoop van alcohol geheel te verbieden en daarmee het alcoholgebruik en alcoholisme uit het land te bannen.
De East India Cocktail werd slachtoffer van een Amerikaans verbod op absint in 1912, het feit dat cognac uit de mode raakte in Amerikaanse bars en omdat ananasap zijn exclusiviteit verloor en geassocieerd werd met zoete tropische cocktails.
Maar de East India Cocktail is zo smaakvol dat hij een tweede leven verdient. Laat dit artikel daarvoor een begin zijn.
Ingredienten:
- 45 milliliter cognac
- 15 milliliter ananassap (versgeperst, niet te zoet)
- 7,5 milliliter maraschinolikeur
- 1 of 2 scheutjes aromatic bitters
- absint (voor spoeling van het glas of een paar druppels)
Bereiding:
- Spoel een gekoeld coupeglas met absint.
- Roer alle andere ingrediënten met ijs.
- Zeef in het glas.
- Geen garnering is nodig, al mag een dun sinaasappelschilletje.
[Recept] Sazerac
De Amerikaanse stad New Orleans is vooral bekend vanwege Mardi Gras, letterlijk te vertalen uit het Frans als 'Vette Dinsdag'. Het is de naam van de dag vóór Aswoensdag. In het Nederlands is dat Vastenavond, de laatste avond van het carnavalsfeest.
Maar onder liefhebbers van cocktails is niets zo beroemd als de Sazerac, een klassieke cocktail bestaande uitwhisky cognac, absint, suiker en bitters. De exacte ontstaansdatum van de cocktail is onduidelijk en wordt geschat op ergens tussen de jaren 1830 en het einde van de 19e eeuw.
Rond 1850 verkocht Sewell T. Taylor zijn bar in New Orleans, het 'Merchants Exchange Coffee House', teneinde importeur van sterke drank te worden. Hij begon met het importeren van Sazerac-de-Forge et Fils, een merk cognac. Ondertussen nam Aaron Bird het 'Merchants Exchange Coffee House' over en veranderde de naam in 'Sazerac Coffee House'. Daar ontstond de Sazerac, een cocktail van cognac, absint en een bitter. Zo potent smaakt absint dat het slechts gebruikt wordt om het glas mee te spoelen.
Tegenwoordig denken 'kenners' dat de Sazerac gemaakt dient te worden met whisky. Die hebben het fout. Het is mogelijk dat de druifluis (Daktulosphaira vitifoliae) de oorzaak is geweest dat de cognac tijdelijk vervangen werd door whisky. Die druifluis heeft er in de 19de eeuw voor gezorgd dat een groot deel van de Europese wijngaarden werd verwoest. In Frankrijk bezweek na 1870 ongeveer 70% van alle planten. En cognac wordt geproduceerd uit druiven.
Decennialang was de Sazerac vooral een cocktail van New Orleans, en zelfs nu nog wordt het beschouwd als de officiële cocktail van de Amerikaanse staat Louisiana. Maar tegenwoordig heeft deze cocktail zich vooral via sociale media razendsnel verspreid en is hij nu te vinden in bars over de hele wereld.
Ingrediënten:
- Absint, om het glas mee te spoelen
- 60 milliliter cognac
- 15 milliliter suikersiroop
- Drie scheutjes Peychaud's bitters
- Garnering: citroenschil
Bereiding:
- Spoel een gekoeld whiskyglas om met de absint, vul het met crushed ice en zet het apart.
- Voeg de cognac, suikersiroop en bitters toe aan een mengglas met ijs en roer tot het goed gekoeld is.
- Verwijder het ijs en eventuele overtollige absint uit het voorbereide glas en zeef de mix in het glas.
- Knijp de oliën van de citroenschil over de drank uit en garneer met de schil.
Maar onder liefhebbers van cocktails is niets zo beroemd als de Sazerac, een klassieke cocktail bestaande uit
Rond 1850 verkocht Sewell T. Taylor zijn bar in New Orleans, het 'Merchants Exchange Coffee House', teneinde importeur van sterke drank te worden. Hij begon met het importeren van Sazerac-de-Forge et Fils, een merk cognac. Ondertussen nam Aaron Bird het 'Merchants Exchange Coffee House' over en veranderde de naam in 'Sazerac Coffee House'. Daar ontstond de Sazerac, een cocktail van cognac, absint en een bitter. Zo potent smaakt absint dat het slechts gebruikt wordt om het glas mee te spoelen.
Tegenwoordig denken 'kenners' dat de Sazerac gemaakt dient te worden met whisky. Die hebben het fout. Het is mogelijk dat de druifluis (Daktulosphaira vitifoliae) de oorzaak is geweest dat de cognac tijdelijk vervangen werd door whisky. Die druifluis heeft er in de 19de eeuw voor gezorgd dat een groot deel van de Europese wijngaarden werd verwoest. In Frankrijk bezweek na 1870 ongeveer 70% van alle planten. En cognac wordt geproduceerd uit druiven.
Decennialang was de Sazerac vooral een cocktail van New Orleans, en zelfs nu nog wordt het beschouwd als de officiële cocktail van de Amerikaanse staat Louisiana. Maar tegenwoordig heeft deze cocktail zich vooral via sociale media razendsnel verspreid en is hij nu te vinden in bars over de hele wereld.
Ingrediënten:
- Absint, om het glas mee te spoelen
- 60 milliliter cognac
- 15 milliliter suikersiroop
- Drie scheutjes Peychaud's bitters
- Garnering: citroenschil
Bereiding:
- Spoel een gekoeld whiskyglas om met de absint, vul het met crushed ice en zet het apart.
- Voeg de cognac, suikersiroop en bitters toe aan een mengglas met ijs en roer tot het goed gekoeld is.
- Verwijder het ijs en eventuele overtollige absint uit het voorbereide glas en zeef de mix in het glas.
- Knijp de oliën van de citroenschil over de drank uit en garneer met de schil.
[Recept] Pickled Martini
Een Martini wordt traditioneel geserveerd met een olijf als extra smaakmaker, maar er zijn gedurende de geschiedenis ook andere variaties ontstaan. Misschien uit noodzaak (de olijven waren 'op'), misschien uit creativiteit (altijd maar die olijven).
En dus was er ooit iemand die dacht dat een ingelegde ui, zeg maar een zilveruitje, een interessante Martini zou opleveren. De ontstaansgeschiedenis is behoorlijk vaag van de pickled Martini. Deze cocktail werd voor het eerst ergens tussen de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw verzonnen in de Verenigde Staten. De huidige vorm werd opgenomen in David Embury's invloedrijke boek 'The Fine Art of Mixing Drinks' uit 1948, waarin expliciet een ingelegde ui als garnering werd aanbevolen.
Een zilverui geeft een aangenaam 'zuurtje' aan een Martini, terwijl het toevoegen van de olijf een aangenaam 'zoutje' geeft (sorry, ik weet dat zo'n woord in deze context niet bestaat, maar je snapt wat ik bedoel).
En nee, er hoort geen augurkje in een pickled Martini, zoals veel Amerikanen tegenwoordig geloven. Dat is heiligschennis.
Ingrediënten:
- twee delen gin (of vodka)
- één deel vermouth
- één zilveruitje
Bereiding:
- Giet alle ingrediënten in een shaker met ijs en schud tot dat alles goed gemengd is.
- Giet het mengsel door een zeefje in een martiniglas.
- Doe het zilveruitje aan een cocktailprikker in het glas.
En dus was er ooit iemand die dacht dat een ingelegde ui, zeg maar een zilveruitje, een interessante Martini zou opleveren. De ontstaansgeschiedenis is behoorlijk vaag van de pickled Martini. Deze cocktail werd voor het eerst ergens tussen de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw verzonnen in de Verenigde Staten. De huidige vorm werd opgenomen in David Embury's invloedrijke boek 'The Fine Art of Mixing Drinks' uit 1948, waarin expliciet een ingelegde ui als garnering werd aanbevolen.
Een zilverui geeft een aangenaam 'zuurtje' aan een Martini, terwijl het toevoegen van de olijf een aangenaam 'zoutje' geeft (sorry, ik weet dat zo'n woord in deze context niet bestaat, maar je snapt wat ik bedoel).
En nee, er hoort geen augurkje in een pickled Martini, zoals veel Amerikanen tegenwoordig geloven. Dat is heiligschennis.
Ingrediënten:
- twee delen gin (of vodka)
- één deel vermouth
- één zilveruitje
Bereiding:
- Giet alle ingrediënten in een shaker met ijs en schud tot dat alles goed gemengd is.
- Giet het mengsel door een zeefje in een martiniglas.
- Doe het zilveruitje aan een cocktailprikker in het glas.
[Recept] The Sun Also Rises
We hebben hier al eerder de Death in the Afternoon beschreven, een cocktail die verzonnen was door Ernest Hemingway (1899-1961), een Amerikaanse schrijver en journalist die nogal van potente cocktails hield.
Goed voorbeeld doet goed volgen en daarom besloot Jim Meehan, een bartender in de New Yorkse cocktailbar PDT (Please Don't Tell) rond het jaar 2007, dat er een cocktail moest komen die een vloeibaar eerbetoon zou zijn aan Ernest Hemingway. Beetje laat, maar de intentie was goed.
The Sun Also Rises is genoemd naar Hemingway's gelijknamige roman uit 1926. De roman 'explores the lives of disillusioned expatriates in the post-World War I era, focusing on themes of love, loss, and the search for meaning'.
Deze cocktail is op zijn beurt weer een variant op de klassieke Hemingway Daiquiri, met rum, limoensap, grapefruitsap en maraschino likeur. Meehan volgt hier dezelfde basisformule, maar voegt een kleine hoeveelheid absint toe. Juist de absint geeft de drank extra body en complexiteit, en zorgt tevens voor een vleugje anijssmaak en -aroma.
Hoewel de toevoeging van absint goed werkt, is het meer dan alleen een slimme manier om de smaak van de drank te verfijnen. Hemingway stond erom bekend dat hij regelmatig behoorlijke hoeveelheden absint (en andere alcoholische versnaperingen) dronk wannner hij in Frankrijk, in Spanje en op Cuba verbleef.
Ingrediënten:
- 60 milliliter witte rum
- 15 milliliter maraschino likeur
- 5 milliliter absint
- 20 milliliter versgeperst limoensap
- 15 milliliter versgeperst grapefruitsap
Bereiding:
- Doe de rum, maraschino likeur, absint, limoensap en grapefruitsap in een shaker gevuld met ijs en schud tot het mengsel goed gekoeld is.
- Zeef het mengsel in een gekoeld coupeglas gevuld met crushed ice.
Goed voorbeeld doet goed volgen en daarom besloot Jim Meehan, een bartender in de New Yorkse cocktailbar PDT (Please Don't Tell) rond het jaar 2007, dat er een cocktail moest komen die een vloeibaar eerbetoon zou zijn aan Ernest Hemingway. Beetje laat, maar de intentie was goed.
The Sun Also Rises is genoemd naar Hemingway's gelijknamige roman uit 1926. De roman 'explores the lives of disillusioned expatriates in the post-World War I era, focusing on themes of love, loss, and the search for meaning'.
Deze cocktail is op zijn beurt weer een variant op de klassieke Hemingway Daiquiri, met rum, limoensap, grapefruitsap en maraschino likeur. Meehan volgt hier dezelfde basisformule, maar voegt een kleine hoeveelheid absint toe. Juist de absint geeft de drank extra body en complexiteit, en zorgt tevens voor een vleugje anijssmaak en -aroma.
Hoewel de toevoeging van absint goed werkt, is het meer dan alleen een slimme manier om de smaak van de drank te verfijnen. Hemingway stond erom bekend dat hij regelmatig behoorlijke hoeveelheden absint (en andere alcoholische versnaperingen) dronk wannner hij in Frankrijk, in Spanje en op Cuba verbleef.
Ingrediënten:
- 60 milliliter witte rum
- 15 milliliter maraschino likeur
- 5 milliliter absint
- 20 milliliter versgeperst limoensap
- 15 milliliter versgeperst grapefruitsap
Bereiding:
- Doe de rum, maraschino likeur, absint, limoensap en grapefruitsap in een shaker gevuld met ijs en schud tot het mengsel goed gekoeld is.
- Zeef het mengsel in een gekoeld coupeglas gevuld met crushed ice.
[Recept] Green Heaven
De Green Heaven is een verfrissende cocktail, bestaande uit een mix van vodka en de tropische smaak van Pisang Ambon, afgemaakt met bruisende citroen-limoen frisdrank, zoals Sprite of 7-Up. De levendige groene kleur van Pisang Ambon geeft de cocktail zijn kenmerkende tint, waaraan hij zijn naam te danken heeft.
Het is een moderne cocktail zonder dat een historie of zelfs een bedenker bekend is. Kennelijk zijn de ingrediënten zo goed op elkaar ingespeeld dat het een logische mix is. Denk er zelf maar eens over na: vodka, Pisang Ambon en 7-Up (of Sprite) dat is een match made in heaven. Ikzelf denk dat deze cocktail is ontstaan in Nederland toen iemand nog een fles Pisang Ambon had staan en daar een eenvoudige cocktail mee probeerde te maken tijdens een barbecue of een feestje met een tropisch thema.
De smaak is een verleidelijke balans tussen de citrus-achtige zoetheid van de frisdrank en de unieke fruitige smaak van de likeur, waardoor het een heerlijke keuze is voor liefhebbers van lichte en fruitige drankjes.
Ingrediënten:
- 10 milliliter vodka
- 30 milliliter Pisang Ambon
- bruisende citroen-limoen frisdrank
Bereiding:
- Doe enkele ijsblokjes in een glasformaat naar keuze.
- Meng in dat glas de vodka en de Pisang Ambon.
- Vul het glas verder met bruisende citroen-limoen frisdrank en serveer.
Het is een moderne cocktail zonder dat een historie of zelfs een bedenker bekend is. Kennelijk zijn de ingrediënten zo goed op elkaar ingespeeld dat het een logische mix is. Denk er zelf maar eens over na: vodka, Pisang Ambon en 7-Up (of Sprite) dat is een match made in heaven. Ikzelf denk dat deze cocktail is ontstaan in Nederland toen iemand nog een fles Pisang Ambon had staan en daar een eenvoudige cocktail mee probeerde te maken tijdens een barbecue of een feestje met een tropisch thema.
De smaak is een verleidelijke balans tussen de citrus-achtige zoetheid van de frisdrank en de unieke fruitige smaak van de likeur, waardoor het een heerlijke keuze is voor liefhebbers van lichte en fruitige drankjes.
Ingrediënten:
- 10 milliliter vodka
- 30 milliliter Pisang Ambon
- bruisende citroen-limoen frisdrank
Bereiding:
- Doe enkele ijsblokjes in een glasformaat naar keuze.
- Meng in dat glas de vodka en de Pisang Ambon.
- Vul het glas verder met bruisende citroen-limoen frisdrank en serveer.
[Recept] Watermeloen en Ouzo Martini
Ieder jaar wordt in de Amerikaanse stad Denver (Colorado) een Grieks festival gehouden. Op de editie van 2024 debuteerde het recpt van de Griekse watermeloen Ouzo Martini.
Het is een heerlijke en verfrissende Griekse variant op de bekende Martini, speciaal voor die hete zomerse dagen (en avonden), waar iedereen van zal genieten. Deze Martini combineert twee Griekse favorieten: verse watermeloen en uiteraard ouzo.
Een extra voordeel is dat wetenschappelijk onderzoek intussen heeft uitgewezen dat watermeloen goed voor je hart is. Zie hier.
Recept:
- 200 gram gekoelde watermeloen (in stukken gesneden)
- 30 milliliter Ouzo
- 2 blaadjes verse munt
- ijsblokjes
- Suiker en limoensap voor de rand van het glas
Bereiding:
- Bestrijk de rand van een martiniglas met limoensap.
- Doop het glas in een schaal met suiker om de rand te bedekken.
- Meng alle ingrediënten in een krachtige blender tot een glad mengsel.
- Doe een paar ijsblokjes in en Martiniglas.
- Schenk het mengsel over het ijs en serveer met een schijfje watermeloen als garnering.
Zoals de Grieksen zeggen: Yeia mas!
Het is een heerlijke en verfrissende Griekse variant op de bekende Martini, speciaal voor die hete zomerse dagen (en avonden), waar iedereen van zal genieten. Deze Martini combineert twee Griekse favorieten: verse watermeloen en uiteraard ouzo.
Een extra voordeel is dat wetenschappelijk onderzoek intussen heeft uitgewezen dat watermeloen goed voor je hart is. Zie hier.
Recept:
- 200 gram gekoelde watermeloen (in stukken gesneden)
- 30 milliliter Ouzo
- 2 blaadjes verse munt
- ijsblokjes
- Suiker en limoensap voor de rand van het glas
Bereiding:
- Bestrijk de rand van een martiniglas met limoensap.
- Doop het glas in een schaal met suiker om de rand te bedekken.
- Meng alle ingrediënten in een krachtige blender tot een glad mengsel.
- Doe een paar ijsblokjes in en Martiniglas.
- Schenk het mengsel over het ijs en serveer met een schijfje watermeloen als garnering.
Zoals de Grieksen zeggen: Yeia mas!
[Recept] Absinthe Frappé
Ooit was de Absinthe Frappé zo beroemd dat hij zelfs figureerde in een Broadway musical: In 'It Happened in Nordland' zong men de volgende woorden: “At the first cool sip on your fevered lip | You determine to live through the day | Life’s again worthwhile as with a dawning smile | you imbibe your Absinthe Frappé!”
De musical werd in 1904 voor het eerst opgevoerd in New York, maar de cocktail debuteerde een paar decennia eerder in New Orleans. In 1874 bedacht Cayetano Ferrer, een bartender, de cocktail – een ijskoude mix van absint, anijsdrank en suikersiroop, aangevuld met sodawater en gegarneerd met munt – in het Old Absinthe House, waar volgens de overlevering schrijvers als Mark Twain en Oscar Wilde vaste klanten waren. Deze cocktail staat ook liefkozend bekend als The Green Fairy.
De Absinthe Frappé verdween uit het zicht na 1912 door het Amerikaanse verbod op absint. Maar deze cocktail is niet vergeten, vooral omdat men het drinken van absint nog steeds gevaarlijk vindt. Onterecht, zo blijkt uit modern onderzoek. Vandaar dat de Verenigde Staten in 2007 het verbod op absint maar weer ophief.
De Absinthe Frappé drinkt makkelijk weg dankzij de suikersiroop en sodawater, waardoor de absint troebel wordt. Een paar scheutjes anijslikeur maken de drank zoeter en vullen de kruidige smaken van de absint perfect aan. Een flinke berg crushed ice en een muntgarnering versterken het verkoelende effect van de drank. Krachtig én verfrissend. Het zou je zomaar eens het gevoel kunnen geven dat het leven weer de moeite waard is.
Ingrediënten:
- 45 milliliter absint
- 15 milliliter eenvoudige siroop, gemaakt van ½ kop water en ½ kop kristalsuiker
- 2 dashes anisette
- Bronwater (bruisend) om het glas geheel te vullen
- Garnering: een takje munt
Bereiding:
- Doe alle ingrediënten, behalve het sodawater, in een shaker met ijs en schud tot het mengsel goed gekoeld is.
- Zeef het mengsel in een glas met crushed ice.
- Vul aan met het bronwater en roer kort en voorzichtig om te mengen.
- Voeg meer ijs toe aan het glas, zodat er een bolletje bovenop ontstaat.
- Garneer met een takje munt.
- Serveer met een rietje.
De musical werd in 1904 voor het eerst opgevoerd in New York, maar de cocktail debuteerde een paar decennia eerder in New Orleans. In 1874 bedacht Cayetano Ferrer, een bartender, de cocktail – een ijskoude mix van absint, anijsdrank en suikersiroop, aangevuld met sodawater en gegarneerd met munt – in het Old Absinthe House, waar volgens de overlevering schrijvers als Mark Twain en Oscar Wilde vaste klanten waren. Deze cocktail staat ook liefkozend bekend als The Green Fairy.
De Absinthe Frappé verdween uit het zicht na 1912 door het Amerikaanse verbod op absint. Maar deze cocktail is niet vergeten, vooral omdat men het drinken van absint nog steeds gevaarlijk vindt. Onterecht, zo blijkt uit modern onderzoek. Vandaar dat de Verenigde Staten in 2007 het verbod op absint maar weer ophief.
De Absinthe Frappé drinkt makkelijk weg dankzij de suikersiroop en sodawater, waardoor de absint troebel wordt. Een paar scheutjes anijslikeur maken de drank zoeter en vullen de kruidige smaken van de absint perfect aan. Een flinke berg crushed ice en een muntgarnering versterken het verkoelende effect van de drank. Krachtig én verfrissend. Het zou je zomaar eens het gevoel kunnen geven dat het leven weer de moeite waard is.
Ingrediënten:
- 45 milliliter absint
- 15 milliliter eenvoudige siroop, gemaakt van ½ kop water en ½ kop kristalsuiker
- 2 dashes anisette
- Bronwater (bruisend) om het glas geheel te vullen
- Garnering: een takje munt
Bereiding:
- Doe alle ingrediënten, behalve het sodawater, in een shaker met ijs en schud tot het mengsel goed gekoeld is.
- Zeef het mengsel in een glas met crushed ice.
- Vul aan met het bronwater en roer kort en voorzichtig om te mengen.
- Voeg meer ijs toe aan het glas, zodat er een bolletje bovenop ontstaat.
- Garneer met een takje munt.
- Serveer met een rietje.
[Recept] Pandan Colada
Bron: Vanja van der Leeden
In veel Zuidoost-Aziatische landen worden pandanbladeren toegevoegd aan rijst. Dan krijg je dus de bekende pandanrijst. Pandanblad geurt zoet, licht grassig en bloemig. Het karakteristieke aroma van pandan is het gevolg van de aanwezigheid van een stofje met de naam 2-acetyl-1-pyrroline.
Indonesische zoetigheden danken hun gifgroene kleurtje vaak aan het extract uit die bladeren. Je kunt ook het kant-en-klaar extract van Jo-La gebruiken, maar daar heb je echt maar een druppeltje van nodig.
Ingrediënten:
- Een kwart ananas (in stukken en ingevroren of neem kant- en klaar ingevroren ananas)
- Eén of een paar druppels Pandanextract van Jo-La
- Eén theelepel kristalsuiker
- Zes eetlepels kokosmelk
- 30 centiliter rum
Bereiding cocktail:
- Doe de stukken ananas in een diepvrieszakje en laat bevriezen in de vriezer. Je kunt dit het beste per portie doen.
- Doe de ananas, de suiker, de kokosmelk en de rum in een hoge maatbeker of blender en maal tot een dikke smoothie (voeg eventueel een scheutje water toe als het te dik is, maar als je even wacht, smelt het vanzelf tot een meer vloeibaarder geheel).
- Giet heel voorzichtig één of een paar druppels Pandanextract in het mengsel en blend opnieuw.
- Garneer met pandanblad (of een andere garnering naar keuze).
In veel Zuidoost-Aziatische landen worden pandanbladeren toegevoegd aan rijst. Dan krijg je dus de bekende pandanrijst. Pandanblad geurt zoet, licht grassig en bloemig. Het karakteristieke aroma van pandan is het gevolg van de aanwezigheid van een stofje met de naam 2-acetyl-1-pyrroline.
Indonesische zoetigheden danken hun gifgroene kleurtje vaak aan het extract uit die bladeren. Je kunt ook het kant-en-klaar extract van Jo-La gebruiken, maar daar heb je echt maar een druppeltje van nodig.
Ingrediënten:
- Een kwart ananas (in stukken en ingevroren of neem kant- en klaar ingevroren ananas)
- Eén of een paar druppels Pandanextract van Jo-La
- Eén theelepel kristalsuiker
- Zes eetlepels kokosmelk
- 30 centiliter rum
Bereiding cocktail:
- Doe de stukken ananas in een diepvrieszakje en laat bevriezen in de vriezer. Je kunt dit het beste per portie doen.
- Doe de ananas, de suiker, de kokosmelk en de rum in een hoge maatbeker of blender en maal tot een dikke smoothie (voeg eventueel een scheutje water toe als het te dik is, maar als je even wacht, smelt het vanzelf tot een meer vloeibaarder geheel).
- Giet heel voorzichtig één of een paar druppels Pandanextract in het mengsel en blend opnieuw.
- Garneer met pandanblad (of een andere garnering naar keuze).
[Recept] Bikini Martini
Geef het maar toe: de naam Bikini Martini ligt lekker in de mond. Juist daarom is de naam gekozen, al probeerde men natuurlijk ook een gevoel van vakantie, parelwitte stranden en behaaglijke temperaturen over te brengen. En bikini's natuurlijk.
De Bikini Martini is een moderne, felblauwe cocktail die eind jaren negentig van de vorige eeuw en begin jaren 2000 (om de tijdrekening zo ingewikkeld als mogelijk te maken) plotseling populair werd, vooral in trendy bars, nachtclubs en badplaatsen.
Het is in feite een aangeklede, visueel opvallende variant op de klassieke Vodka Martini en een afgeleide van de Blue Martini.
De oorsprong van de Bikini Martini wordt meestal toegeschreven aan Dale DeGroff, een van de pioniers van de moderne cocktailbeweging.
Eind jaren 90 (van de vorige eeuw), toen hij werkte als hoofdbartender bij de Rainbow Room in New York City en later als consultant voor verschillende bars, creëerde DeGroff een felblauwe cocktail voor een promotiecampagne van Bombay Sapphire gin (in die herkenbare lichtblauwe fles).
Het drankje heette oorspronkelijk de Bombay Sapphire Martini of Blue Sapphire Martini, maar vanwege de elektrische, tropische blauwe kleur en de sexy, speelse uitstraling gaven bartenders en gasten het al snel de bijnaam 'Bikini Martini' – een naam die hen deed denken aan helder tropisch water en te kleine bikini's.
Die naam bleef hangen, vooral toen het drankje zich begin jaren 2000 verspreidde naar South Beach (Miami), Las Vegas en andere vakantiebestemmingen.
Ingrediënten:
- 60 milliliter Gin (oorspronkelijk Bombay Sapphire gin)
- 20 milliliter Blue Curacao
- 10 milliliter Perziklikeur
- 10 milliliter Limoensap
- Een schijfje sinaasappelschil ter garnering
Bereiding:
- Doe alle ingrediënten in een shaker met ijs en schud goed.
- Schenk de cocktail in een coupe.
- Garneer en serveer.
De Bikini Martini is een moderne, felblauwe cocktail die eind jaren negentig van de vorige eeuw en begin jaren 2000 (om de tijdrekening zo ingewikkeld als mogelijk te maken) plotseling populair werd, vooral in trendy bars, nachtclubs en badplaatsen.
Het is in feite een aangeklede, visueel opvallende variant op de klassieke Vodka Martini en een afgeleide van de Blue Martini.
De oorsprong van de Bikini Martini wordt meestal toegeschreven aan Dale DeGroff, een van de pioniers van de moderne cocktailbeweging.
Eind jaren 90 (van de vorige eeuw), toen hij werkte als hoofdbartender bij de Rainbow Room in New York City en later als consultant voor verschillende bars, creëerde DeGroff een felblauwe cocktail voor een promotiecampagne van Bombay Sapphire gin (in die herkenbare lichtblauwe fles).
Het drankje heette oorspronkelijk de Bombay Sapphire Martini of Blue Sapphire Martini, maar vanwege de elektrische, tropische blauwe kleur en de sexy, speelse uitstraling gaven bartenders en gasten het al snel de bijnaam 'Bikini Martini' – een naam die hen deed denken aan helder tropisch water en te kleine bikini's.
Die naam bleef hangen, vooral toen het drankje zich begin jaren 2000 verspreidde naar South Beach (Miami), Las Vegas en andere vakantiebestemmingen.
Ingrediënten:
- 60 milliliter Gin (oorspronkelijk Bombay Sapphire gin)
- 20 milliliter Blue Curacao
- 10 milliliter Perziklikeur
- 10 milliliter Limoensap
- Een schijfje sinaasappelschil ter garnering
Bereiding:
- Doe alle ingrediënten in een shaker met ijs en schud goed.
- Schenk de cocktail in een coupe.
- Garneer en serveer.
De Historie van de Manhattan
Een Manhattan is een cocktail bestaande uit een mix van Canadese whiskey (ja, ook deze schrijf je met 'ey'), zoete vermouth en een bitter, meestal Angostura bitter. Ook de historie van de populaire Manhattan is een beetje onduidelijk, maar gezien zijn naam is het wel duidelijk dat deze cocktail het levenslicht in New York moet hebben gehad. Een andere mogelijkheid was natuurlijk het Manhattan Project, de codenaam voor de ontwikkeling van de Amerikaanse atoombom gedurende de Tweede Wereldoorlog, maar de benaming voor deze cocktail is ouder dan dat. Veel ouder.
De historie
De meest waarschijnlijke theorie over de ontstaansgeschiedenis van de Manhattan duidt op de decennia van 1860 en 1870. In die periode werkte een bartender met de naam Black in het Hoffman House, een New York's hotel (met bar), gesitueerd op Broadway tussen 23rd and 25th streets. Nee, het hotel bestaat niet meer. Gesloopt in 1915.
Enkele van de vroegste vermeldingen van de cocktail zijn te vinden in Charlie Paul's boekje 'American and other Drinks' en O.H. Byron's 'The Modern Bartender's Guide', beide uitgegeven in het jaar 1884.
Paul beschrijft de cocktail als "three or four drops of angostura bitters, ditto of plain syrup; add half a liqueur glass of vermouth, half wine glassful of Scotch whisky". De cocktail werd gegarneerd met een schijfje citroen. Byron, daarentegen, beschrijft zelfs twee versies, eentje met Franse vermouth en de andere met Italiaanse vermouth.
Omdat de Manhattan niet zo ingewikkeld is om te maken, bleek er in de Amerikaanse staat Tennessee een soortgelijke cocktail te zijn ontstaan met de naam 'Tennessee Cocktail'. In het boekje 'Shake 'em Up!' uit 1930 van Virginia Elliott and Phil D. Stong werd het recept van een Tennessee Cocktail als volgt omschreven: "Two parts of whiskey, one part of Italian Vermouth, and a dash of bitters poured over ice and stirred vigorously."
De Drooglegging
Tussen 1920 en 1933 was Amerika in de ban van de beroemde of beruchte Drooglegging, de zogenaamde Prohibition Era. Die verbood de productie, import en verkoop van alcoholbevattende dranken. Maar daardoor werd ook Amerikaanse whisky, gestookt van rogge, lastiger te verkrijgen. In plaats daarvan werd gesmokkelde Canadese whiskey gebruikt in de Manhattan. Die Canadese whiskey werd (voornamelijk) gestookt uit maïs, al werd rogge soms voor extra smaak toegevoegd. Na de drooglegging verschoof de Amerikaanse smaak naar de bourbon, waardoor de Canadese whiskey onderdeel bleef van de Manhattan.
Ingredienten:
- 60 milliliter Canadese whiskey
- 30 milliliter zoete vermouth
- 2 of -3 dashes Angostura bitter
- Schijfje citroen (ter garnering)
Bereiding:
- Vul een mengglas met ijsblokjes.
- Voeg de whiskey, zoete vermouth en Angostura bitter toe.
- Roer het mengsel goed door totdat het goed gekoeld is.
- Zeef het mengsel in een gekoeld cocktailglas.
- Garneer met een schijfje citroen en serveer.
Opmerking:
Vrijwel alle moderne recepten garneren deze cocktail met een Maraschino-kers, maar dat is onzin. Bij een Manhattan hoort traditioneel een schijfje citoen, omdat het zure sap daarvan een extra dimensie aan de cocktail toevoegt.
De historie
De meest waarschijnlijke theorie over de ontstaansgeschiedenis van de Manhattan duidt op de decennia van 1860 en 1870. In die periode werkte een bartender met de naam Black in het Hoffman House, een New York's hotel (met bar), gesitueerd op Broadway tussen 23rd and 25th streets. Nee, het hotel bestaat niet meer. Gesloopt in 1915.
Enkele van de vroegste vermeldingen van de cocktail zijn te vinden in Charlie Paul's boekje 'American and other Drinks' en O.H. Byron's 'The Modern Bartender's Guide', beide uitgegeven in het jaar 1884.
Paul beschrijft de cocktail als "three or four drops of angostura bitters, ditto of plain syrup; add half a liqueur glass of vermouth, half wine glassful of Scotch whisky". De cocktail werd gegarneerd met een schijfje citroen. Byron, daarentegen, beschrijft zelfs twee versies, eentje met Franse vermouth en de andere met Italiaanse vermouth.
Omdat de Manhattan niet zo ingewikkeld is om te maken, bleek er in de Amerikaanse staat Tennessee een soortgelijke cocktail te zijn ontstaan met de naam 'Tennessee Cocktail'. In het boekje 'Shake 'em Up!' uit 1930 van Virginia Elliott and Phil D. Stong werd het recept van een Tennessee Cocktail als volgt omschreven: "Two parts of whiskey, one part of Italian Vermouth, and a dash of bitters poured over ice and stirred vigorously."
De Drooglegging
Tussen 1920 en 1933 was Amerika in de ban van de beroemde of beruchte Drooglegging, de zogenaamde Prohibition Era. Die verbood de productie, import en verkoop van alcoholbevattende dranken. Maar daardoor werd ook Amerikaanse whisky, gestookt van rogge, lastiger te verkrijgen. In plaats daarvan werd gesmokkelde Canadese whiskey gebruikt in de Manhattan. Die Canadese whiskey werd (voornamelijk) gestookt uit maïs, al werd rogge soms voor extra smaak toegevoegd. Na de drooglegging verschoof de Amerikaanse smaak naar de bourbon, waardoor de Canadese whiskey onderdeel bleef van de Manhattan.
Ingredienten:
- 60 milliliter Canadese whiskey
- 30 milliliter zoete vermouth
- 2 of -3 dashes Angostura bitter
- Schijfje citroen (ter garnering)
Bereiding:
- Vul een mengglas met ijsblokjes.
- Voeg de whiskey, zoete vermouth en Angostura bitter toe.
- Roer het mengsel goed door totdat het goed gekoeld is.
- Zeef het mengsel in een gekoeld cocktailglas.
- Garneer met een schijfje citroen en serveer.
Opmerking:
Vrijwel alle moderne recepten garneren deze cocktail met een Maraschino-kers, maar dat is onzin. Bij een Manhattan hoort traditioneel een schijfje citoen, omdat het zure sap daarvan een extra dimensie aan de cocktail toevoegt.
[Recept] Pisang Colada
Vrijwel iedereen zal wel eens gehoord hebben van de piña colada, een cocktail die gemaakt wordt van rum, kokosmelk en versgeperst ananassap. De naam piña colada kan vertaald worden als 'gezeefde ananas'. Je herkent immers in het Spaanse woord piña het Engelse woord pineapple. Waarom wij deze vrucht ananas noemen en de Engelsen pineapple is hier te lezen.
Maar er bestaat ook een heerlijke variant op de piña colada, namelijk de pisang colada. In deze cocktail wordt pisang ambon toegevoegd aan de bestaande elementen.
Ingrediënten:
- 40 milliliter Pisang Ambon
- 20 milliliter bruine rum
- 20 milliliter kokosmelk
- 30 milliliter ananassap
Bereiding:
- Doe een paar ijsblokjes in een longdrinkglas.
- Giet de ingrediënten in het glas en roer door.
- Garneer met een partje ananas.
Maar er bestaat ook een heerlijke variant op de piña colada, namelijk de pisang colada. In deze cocktail wordt pisang ambon toegevoegd aan de bestaande elementen.
Ingrediënten:
- 40 milliliter Pisang Ambon
- 20 milliliter bruine rum
- 20 milliliter kokosmelk
- 30 milliliter ananassap
Bereiding:
- Doe een paar ijsblokjes in een longdrinkglas.
- Giet de ingrediënten in het glas en roer door.
- Garneer met een partje ananas.
[Recept] Curaçao Aruba
De Curaçao Aruba cocktail is een tropische, citrusachtige combinatie die de essentie van de Caribische inspiratie vastlegt. Deze cocktail combineert de heldere, neutrale basis van vodka met de plantaardige kruiden (herbals) van gin voor een complexe basis.
De cocktail wordt vervolgens 'opgefleurd' met een royale portie sinaasappelsap en in balans gebracht met de zoete, exotische smaken van Pisang Ambon en een extra laag citruscomplexiteit van Blue Curaçao.
Geserveerd in een whiskyglas, wat misschien onconventioneel lijkt voor een cocktail, biedt deze versie een verfrissende en fruitige smaakervaring die uniek is voor zijn eilandthema.
Deze cocktail werd in de periode 1987-1989 uitgevonden door de lokale barkeeper Juan “J.C.” Arends, al wordt deze daad soms ook wel toegeschreven aan zijn collega en broer Ramon Arends. Beiden waren werkzaam in het Old Cunucu House restaurant in Oranjestad, Aruba. Deze cocktail werd ontworpen als een kenmerkend welkomstdrankje om de smaken en gastvrijheid van Aruba te tonen aan vooral Amerikaanse toeristen, die met cruiseschepen aankwamen. Die Amerikanen houden wel van een kleurrijk drankje.
Een achterliggende reden was dat Aruba een eigen identiteit wilde uitstralen met deze cocktail: een zoetere, fruitigere drank die kon concurreren met de Piña Colada (Puerto Rico) of Bahama Mama (Bahama's).
Ingrediënten:
- 25 milliliter vodka
- 45 milliliter gin
- 25 milliliter Pisang Ambon
- 25 milliliter Blue Curaçao
- 50 milliliter sinaasapelsap
Bereiding:
- Vul een whiskyglas halfvol met ijsblokjes.
- Giet alle ingrediënten over het ijs in het glas.
- Roer goed door.
- Garneer met een schijfje citroen of een kers.
De cocktail wordt vervolgens 'opgefleurd' met een royale portie sinaasappelsap en in balans gebracht met de zoete, exotische smaken van Pisang Ambon en een extra laag citruscomplexiteit van Blue Curaçao.
Geserveerd in een whiskyglas, wat misschien onconventioneel lijkt voor een cocktail, biedt deze versie een verfrissende en fruitige smaakervaring die uniek is voor zijn eilandthema.
Deze cocktail werd in de periode 1987-1989 uitgevonden door de lokale barkeeper Juan “J.C.” Arends, al wordt deze daad soms ook wel toegeschreven aan zijn collega en broer Ramon Arends. Beiden waren werkzaam in het Old Cunucu House restaurant in Oranjestad, Aruba. Deze cocktail werd ontworpen als een kenmerkend welkomstdrankje om de smaken en gastvrijheid van Aruba te tonen aan vooral Amerikaanse toeristen, die met cruiseschepen aankwamen. Die Amerikanen houden wel van een kleurrijk drankje.
Een achterliggende reden was dat Aruba een eigen identiteit wilde uitstralen met deze cocktail: een zoetere, fruitigere drank die kon concurreren met de Piña Colada (Puerto Rico) of Bahama Mama (Bahama's).
Ingrediënten:
- 25 milliliter vodka
- 45 milliliter gin
- 25 milliliter Pisang Ambon
- 25 milliliter Blue Curaçao
- 50 milliliter sinaasapelsap
Bereiding:
- Vul een whiskyglas halfvol met ijsblokjes.
- Giet alle ingrediënten over het ijs in het glas.
- Roer goed door.
- Garneer met een schijfje citroen of een kers.
De Historie van de Daiquirí
In zijn meest eenvoudige vorm is de daiquirí een cocktail van rum, limoensap en suiker.
De geschiedenis
Het basisrecept voor een daiquirí is vergelijkbaar met de grog (van het Catalaanse woord groc 'geel') die Britse zeelieden vanaf de jaren 1780 aan boord van hun schepen dronken. Omdat water niet lang houdbaar was en dus snel ondrinkbaar werd, kregen zeelieden van de Royal Navy dagelijks bier om hun dorst te lessen. Na de verovering van Jamaica in 1655 werd het bier vervangen door rum. Rum is potenter dan bier en daarom werden de dagelijkse acht pints bier aangepast tot 1.5 pint rum. Is dat veel, zo vraagt de nieuwsgierige lezer zich op dit moment af: 8 pints bier (met 2 à 3 procent alcohol) is ongeveer 4.5 liter en 1.5 pint rum is 852 milliliter.
Je snapt dat zulke hoeveelheden rum niet zorgden voor een gedisciplineerde bemanning en al in 1740 werd besloten om de rum te verdunnen met water in een verhouding van 4 delen water op 1 deel rum. Toen ijs beschikbaar kwam, werd het water maar weer vervangen.
Het ontstaan
De ontwikkeling van de cocktail wordt toegeschreven aan Jennings Cox Jr. (1866-1913), een Amerikaanse mijningenieur die op Cuba verbleef tijdens de Spaans-Amerikaanse Oorlog van 1898. Tijdens een feestje met Amerikaanse gasten bleek de gin op (Quelle horreur!) en daarom besloot hij deze maar te vervangen door het plaatselijke vuurwater. Om de smaak van die potente rum wat te maskeren deed Cox er limoensap en suiker bij. Het werd dus een Cóctel preparado con zumo de limón, ron y azúcar. De cocktail kreeg de exotische en nogal patriottische naam daiquirí, het strand waar in 1898 de Amerikaanse invasie op Cuba plaatsvond.
Ingrediënten:
- 50 milliliter witte rum
- 25 milliliter vers limoensap (sap van één limoen)
- 15 milliliter suikersiroop (of één eetlepel kristalsuiker)
Bereiding:
- Vul een shaker met ijsblokjes.
- Voeg de witte rum, limoensap en suikersiroop (of suiker) toe.
- Shake goed tot het mengsel goed gekoeld is.
- Zeef het mengsel in een gekoeld coupeglas.
- Garneer eventueel met een schijfje limoen en serveer direct.
De geschiedenis
Het basisrecept voor een daiquirí is vergelijkbaar met de grog (van het Catalaanse woord groc 'geel') die Britse zeelieden vanaf de jaren 1780 aan boord van hun schepen dronken. Omdat water niet lang houdbaar was en dus snel ondrinkbaar werd, kregen zeelieden van de Royal Navy dagelijks bier om hun dorst te lessen. Na de verovering van Jamaica in 1655 werd het bier vervangen door rum. Rum is potenter dan bier en daarom werden de dagelijkse acht pints bier aangepast tot 1.5 pint rum. Is dat veel, zo vraagt de nieuwsgierige lezer zich op dit moment af: 8 pints bier (met 2 à 3 procent alcohol) is ongeveer 4.5 liter en 1.5 pint rum is 852 milliliter.
Je snapt dat zulke hoeveelheden rum niet zorgden voor een gedisciplineerde bemanning en al in 1740 werd besloten om de rum te verdunnen met water in een verhouding van 4 delen water op 1 deel rum. Toen ijs beschikbaar kwam, werd het water maar weer vervangen.
Het ontstaan
De ontwikkeling van de cocktail wordt toegeschreven aan Jennings Cox Jr. (1866-1913), een Amerikaanse mijningenieur die op Cuba verbleef tijdens de Spaans-Amerikaanse Oorlog van 1898. Tijdens een feestje met Amerikaanse gasten bleek de gin op (Quelle horreur!) en daarom besloot hij deze maar te vervangen door het plaatselijke vuurwater. Om de smaak van die potente rum wat te maskeren deed Cox er limoensap en suiker bij. Het werd dus een Cóctel preparado con zumo de limón, ron y azúcar. De cocktail kreeg de exotische en nogal patriottische naam daiquirí, het strand waar in 1898 de Amerikaanse invasie op Cuba plaatsvond.
Ingrediënten:
- 50 milliliter witte rum
- 25 milliliter vers limoensap (sap van één limoen)
- 15 milliliter suikersiroop (of één eetlepel kristalsuiker)
Bereiding:
- Vul een shaker met ijsblokjes.
- Voeg de witte rum, limoensap en suikersiroop (of suiker) toe.
- Shake goed tot het mengsel goed gekoeld is.
- Zeef het mengsel in een gekoeld coupeglas.
- Garneer eventueel met een schijfje limoen en serveer direct.
[Recept] Jack Frost
Liefhebbers van misdaadseries op televisie kennen Jack Frost als deterctive in de serie 'Inspector Frost'. Maar Jack Frost is ook de anthropomorphische personificatie[*] van de winter. Het is een oeroude traditie waarvan wordt gezegd dat hij op koude winterochtenden de ijsbloemen op ramen achterlaat.
Maar je kunt Jack Frost ook in een glas vangen. Die Jack Frost is een feestelijke en verfrissende cocktail die met zijn ijsblauwe kleur sfeer van winter visueel perfect weergeeft. De Jack Frost Cocktail is een heerlijke mix van vodka, Blue Curaçao, Malibu en ananassap. Het biedt een perfecte balans tussen tropische smaken en winterse charme.
Ingrediënten:
- 50 milliliter vodka (of witte rum)
- 25 milliliter ananassap
- 25 milliliter citroensap
- 20 milliliter Malibu kokoslikeur
- 20 milliliter Blue Curaçao
- 10 milliliter suikersiroop (2 delen suiker op 1 deel water)
Bereiding:
- Neem je meest feestelijke glazen en dip de rand in de suikeroplossing.
- Vul de glazen met een paar ijsblokjes.
- Doe de vodka (of rum), ananassap, citroensap en Blue Curaçao in het glas en roer goed door.
Maar je kunt Jack Frost ook in een glas vangen. Die Jack Frost is een feestelijke en verfrissende cocktail die met zijn ijsblauwe kleur sfeer van winter visueel perfect weergeeft. De Jack Frost Cocktail is een heerlijke mix van vodka, Blue Curaçao, Malibu en ananassap. Het biedt een perfecte balans tussen tropische smaken en winterse charme.
Ingrediënten:
- 50 milliliter vodka (of witte rum)
- 25 milliliter ananassap
- 25 milliliter citroensap
- 20 milliliter Malibu kokoslikeur
- 20 milliliter Blue Curaçao
- 10 milliliter suikersiroop (2 delen suiker op 1 deel water)
Bereiding:
- Neem je meest feestelijke glazen en dip de rand in de suikeroplossing.
- Vul de glazen met een paar ijsblokjes.
- Doe de vodka (of rum), ananassap, citroensap en Blue Curaçao in het glas en roer goed door.
[Recept] Aqua Velva
Aqua Velva is de merknaam voor een in de Verenigde Staten heel bekende aftershave en de bekendste variant is de Classic Ice Blue.
Nu denk je bij een aftershave niet direct aan een cocktail, maar de Aqua Velva is een helderblauw meesterwerk van een cocktail. Het smaakt zelfs een beetje naar een heerlijk ruikende aftershave.
De Aqua Velva is een cocktail, gemaakt met vodka, gin en Blue Curaçao. Deze cocktail is inderdaad geïnspireerd op het gelijknamige aftershavemerk. Er is geen gedocumenteerd oorsprongsverhaal van de drank, maar sommige bronnen beweren dat zeelieden tijdens de Tweede Wereldoorlog daadwerkelijk aftershave consumeerden vanwege het alcoholpercentage van toen nog 70 procent. De reclameslogan van de aftershave was 'gives your skin a drink'. Dat lieten de zeelieden zich geen tweemaal zeggen. Om de aftershave drinkbaar te maken, mengden die alcoholische zeelieden het met een sapje, vooral ananassap uit blik.
De cocktail ontstond in de jaren 80 van de vorige eeuw: een wat kitscherige, neonblauwe mix van wodka, gin, Blue Curaçao en citroen-limoenfrisdrank (zoals Sprite of 7-Up). De exacte uitvinder is niet bekend: de cocktail dook op in Amerikaanse kroegjes in het tijdperk van zoete, kleurrijke drankjes.
Hoe dan ook, de Aqua Velva is uitgevonden om de helderblauwe kleur van de aftershave na te bootsen. Deze cocktail is steeds populair gebleven. Het origineel wordt meestal gemaakt met wodka, gin, Blue Curaçao en Sprite of 7-Up.
Ingrediënten:
- 50 milliliter vodka
- 50 milliliter gin
- 30 milliliter Blue Curaçao
- citroen-limoen frisdrank
Bereiding:
- Doe enkele ijsblokjes in een longdrinkglas.
- Giet alle alcoholische ingrediënten over de ijsblokjes. Vul het glas verder met de frisdrank en garneer met een schijfje citroen of limoen.
Nu denk je bij een aftershave niet direct aan een cocktail, maar de Aqua Velva is een helderblauw meesterwerk van een cocktail. Het smaakt zelfs een beetje naar een heerlijk ruikende aftershave.
De Aqua Velva is een cocktail, gemaakt met vodka, gin en Blue Curaçao. Deze cocktail is inderdaad geïnspireerd op het gelijknamige aftershavemerk. Er is geen gedocumenteerd oorsprongsverhaal van de drank, maar sommige bronnen beweren dat zeelieden tijdens de Tweede Wereldoorlog daadwerkelijk aftershave consumeerden vanwege het alcoholpercentage van toen nog 70 procent. De reclameslogan van de aftershave was 'gives your skin a drink'. Dat lieten de zeelieden zich geen tweemaal zeggen. Om de aftershave drinkbaar te maken, mengden die alcoholische zeelieden het met een sapje, vooral ananassap uit blik.
De cocktail ontstond in de jaren 80 van de vorige eeuw: een wat kitscherige, neonblauwe mix van wodka, gin, Blue Curaçao en citroen-limoenfrisdrank (zoals Sprite of 7-Up). De exacte uitvinder is niet bekend: de cocktail dook op in Amerikaanse kroegjes in het tijdperk van zoete, kleurrijke drankjes.
Hoe dan ook, de Aqua Velva is uitgevonden om de helderblauwe kleur van de aftershave na te bootsen. Deze cocktail is steeds populair gebleven. Het origineel wordt meestal gemaakt met wodka, gin, Blue Curaçao en Sprite of 7-Up.
Ingrediënten:
- 50 milliliter vodka
- 50 milliliter gin
- 30 milliliter Blue Curaçao
- citroen-limoen frisdrank
Bereiding:
- Doe enkele ijsblokjes in een longdrinkglas.
- Giet alle alcoholische ingrediënten over de ijsblokjes. Vul het glas verder met de frisdrank en garneer met een schijfje citroen of limoen.
[Recept] Green Mexican
De Green Mexican is een levendige en pittige cocktail, geserveerd in een shotglas, met een harmonieuze mix van de zoete en fruitige tonen van Pisang Ambon, een felgroene bananenlikeur, de kenmerkende agavesmaak van tequila, aangevuld met friszuur citroensap.
De Green Mexican werd pas in 1996 bedacht door de Oekraïense barman Sergey Kodatsky. Op een dag werden er een heleboel flessen Pizang Ambon naar de bar in Kiev gebracht waar hij werkte. Hoewel die niet in de smaak viel bij bezoekers van de bar, kreeg Kodatsky de opdracht van zijn baas om deze likeur te verkopen. Hij begon te experimenteren met ingrediënten in een poging een heerlijke nieuwe cocktail te creëren. Een paar weken later verscheen de Green Mexican. Aanvankelijk was de cocktail alleen bekend in bars in Oekraïne en Rusland, maar dankzij emigranten verspreidde het recept zich door heel Europa en kwam het vervolgens naar Amerika.
Deze cocktail biedt een explosie van smaken. De kleurrijke presentatie en gelaagde compositie maken het een opvallende keuze voor wie op zoek is naar een snelle en energieke dronk.
Ingrediënten:
- 20 milliliter Pisang Ambon
- 20 milliliter Tequila Blanco
- 10 milliliter citroensap
Bereiding:
Doe de ingrediënten in laagjes in het shotglas, beginnend met de zwaarste: Pisang likeur, gevolgd door het citroensap en tot slot de tequila blanco. Laat ingrediënten voorzichtig en langzaam via de steel van een barlepel in het glas glijden. Voor de garnering kun je een partje citroen gebruiken.
Drink de Green Mexican in één slok door.
De Green Mexican werd pas in 1996 bedacht door de Oekraïense barman Sergey Kodatsky. Op een dag werden er een heleboel flessen Pizang Ambon naar de bar in Kiev gebracht waar hij werkte. Hoewel die niet in de smaak viel bij bezoekers van de bar, kreeg Kodatsky de opdracht van zijn baas om deze likeur te verkopen. Hij begon te experimenteren met ingrediënten in een poging een heerlijke nieuwe cocktail te creëren. Een paar weken later verscheen de Green Mexican. Aanvankelijk was de cocktail alleen bekend in bars in Oekraïne en Rusland, maar dankzij emigranten verspreidde het recept zich door heel Europa en kwam het vervolgens naar Amerika.
Deze cocktail biedt een explosie van smaken. De kleurrijke presentatie en gelaagde compositie maken het een opvallende keuze voor wie op zoek is naar een snelle en energieke dronk.
Ingrediënten:
- 20 milliliter Pisang Ambon
- 20 milliliter Tequila Blanco
- 10 milliliter citroensap
Bereiding:
Doe de ingrediënten in laagjes in het shotglas, beginnend met de zwaarste: Pisang likeur, gevolgd door het citroensap en tot slot de tequila blanco. Laat ingrediënten voorzichtig en langzaam via de steel van een barlepel in het glas glijden. Voor de garnering kun je een partje citroen gebruiken.
Drink de Green Mexican in één slok door.
[Recept] Vesper Martini
De vodka martini is de favoriete cocktail van James Bond. De historie probeert ons wijs te maken dat Ian Fleming (1908-1964), de schrijver van de boeken met James Bond in de hoofdrol, die cocktail heeft verzonnen. Dat is echter onjuist.
Het eerste bekende recept voor een vodka martini, vergelijkbaar met dat van Bond, verscheen in de jaren 30 van de vorige eeuw, vermoedelijk geïnspireerd door de groeiende populariteit van vodka in zowel Amerika als Europa.
Maar er is wel meer onjuist in de wereld van James Bond. Vaak wordt gemeld dat James Bond in 'Casino Royale' (1953), het debuut van Fleming, al vroeg om zijn signature drink, de vodka martini. Ook onjuist. Pas in 'Diamonds Are Forever' (1956) vraagt James Bond voor het eerst om een vodka martini 'shaken, not stirred'.
Wat is de reden van deze verwarring, zo kun je jezelf afvragen.
In 'Casino Royale' vraagt James Bond niet om een vodka martini, maar om een cocktail die later de naam Vesper Martini kreeg. Bond vraagt eerst om een dry martini in een 'deep champagne goblet', maar verandert dan van gedachten en geeft de barman een recept.
Het gesprek gaat als volgt: “Three measures of Gordon's, one of vodka, half a measure of Kina Lillet. Shake it very well until it's ice-cold, then add a large thin slice of lemon peel. Got it? ... This drink's my own invention. I'm going to patent it when I think of a good name".
Maar, zoals altijd in de duistere wereld van spionage, is ook de Vesper Martini niet een creatie van Ian Fleming zelf. Het recept was verzonnen door Ivar Bryce (1906-1985), een vriend (en oud-lid van de Britse geheime dienst) van Ian Fleming. Het bewijs daarvoor bestaat uit de woorden die Fleming schreef in Bryce's exemplaar van 'Casino Royale': "For Ivar, who mixed the first Vesper and said the good word".
Ingrediënten
De cocktail, die zijn muze Vesper Lynd eerde, bestond dus uit drie delen gin, één deel vodka en een half deel Kina Lillet, een Franse likeur gemaakt van witte wijn op smaak gebracht met 15% likeur van citrusschillen (Spaanse en Marokkaanse sinaasappels en bittere groene sinaasappels uit Haïti) en kinine. Haal de gin en Kina Lillet weg en je hebt een klassieke vodka Martini.
Het eerste bekende recept voor een vodka martini, vergelijkbaar met dat van Bond, verscheen in de jaren 30 van de vorige eeuw, vermoedelijk geïnspireerd door de groeiende populariteit van vodka in zowel Amerika als Europa.
Maar er is wel meer onjuist in de wereld van James Bond. Vaak wordt gemeld dat James Bond in 'Casino Royale' (1953), het debuut van Fleming, al vroeg om zijn signature drink, de vodka martini. Ook onjuist. Pas in 'Diamonds Are Forever' (1956) vraagt James Bond voor het eerst om een vodka martini 'shaken, not stirred'.
Wat is de reden van deze verwarring, zo kun je jezelf afvragen.
In 'Casino Royale' vraagt James Bond niet om een vodka martini, maar om een cocktail die later de naam Vesper Martini kreeg. Bond vraagt eerst om een dry martini in een 'deep champagne goblet', maar verandert dan van gedachten en geeft de barman een recept.
Het gesprek gaat als volgt: “Three measures of Gordon's, one of vodka, half a measure of Kina Lillet. Shake it very well until it's ice-cold, then add a large thin slice of lemon peel. Got it? ... This drink's my own invention. I'm going to patent it when I think of a good name".
Maar, zoals altijd in de duistere wereld van spionage, is ook de Vesper Martini niet een creatie van Ian Fleming zelf. Het recept was verzonnen door Ivar Bryce (1906-1985), een vriend (en oud-lid van de Britse geheime dienst) van Ian Fleming. Het bewijs daarvoor bestaat uit de woorden die Fleming schreef in Bryce's exemplaar van 'Casino Royale': "For Ivar, who mixed the first Vesper and said the good word".
Ingrediënten
De cocktail, die zijn muze Vesper Lynd eerde, bestond dus uit drie delen gin, één deel vodka en een half deel Kina Lillet, een Franse likeur gemaakt van witte wijn op smaak gebracht met 15% likeur van citrusschillen (Spaanse en Marokkaanse sinaasappels en bittere groene sinaasappels uit Haïti) en kinine. Haal de gin en Kina Lillet weg en je hebt een klassieke vodka Martini.
[Recept] Dirty Martini
Iedere liefhebber van James Bond kent de term 'Shaken, not stirred,'. Zo drinkt hij zijn Martini het liefst.
Een klassieke Martini is een cocktail, bestaande uit gin en vermouth in de verhouding van 2:1, al werd die verhouding na verloop van tijd steeds aangepast in het nadeel van de vermouth. Na het schudden of roeren wordt het geheel gegarneerd met een olijf of een krul citroenschil. Een dry Martini betekent dat er minder vermouth in de mix verstopt zit, terwijl een extra dry Martini bestaat uit gin met hooguit een drupje vermouth. Andersom zul je bij het bestellen van wet Martini een cocktail krijgen met meer vermouth dan gin.
James Bond dronk ook een door Ian Fleming verzonnen variant. Hij verving de gin door vodka, een keus die mijn goedkeuring wel kan wegdragen.
Toch is er een variant die toch ook enige aandacht verdient: de dirty Martini. Men denkt dat deze versie al in 1901 ontstaan is New York. Bij de dirty Martini wordt een scheutje breinzout vocht uit een pot of blik olijven in het glas gedaan.
Zelf denk ik dat een bartender ooit een verzoek kreeg voor een (gewone) Martini, maar dat toen bleek dat de olijven (ter garnering) op bleken te zijn. Geen nood, zo moet hij gedacht hebben, ik doe simpelweg een scheutje vocht uit de pot of het blik in het glas. Zo had de klant toch nog het idee dat de smaak van olijven in de Martini trok.
Het gevolg van het toegevoegde vocht is dat het mengsel ietwat troebel wordt en natuurlijk een stuk zouter.
Of de dirty Martini aangenaam wegdrinkt is de vraag. We hebben hm getest en - om het vriendelijk te zeggen - het is een beetje een acquired taste. Je krijgt er wel snel heel erg veel dorst van. Dat dan weer wel.
Ingrediënten:
- twee delen gin (of vodka)
- één deel vermouth
- één deel olijfvocht
- garneren met twee olijven
Bereiding:
- Giet alle ingrediënten in een shaker met ijs en schud tot dat alles goed gemengd is.
- Giet het mengsel door een zeefje in een martiniglas.
- Garneer met twee olijven.
Een klassieke Martini is een cocktail, bestaande uit gin en vermouth in de verhouding van 2:1, al werd die verhouding na verloop van tijd steeds aangepast in het nadeel van de vermouth. Na het schudden of roeren wordt het geheel gegarneerd met een olijf of een krul citroenschil. Een dry Martini betekent dat er minder vermouth in de mix verstopt zit, terwijl een extra dry Martini bestaat uit gin met hooguit een drupje vermouth. Andersom zul je bij het bestellen van wet Martini een cocktail krijgen met meer vermouth dan gin.
James Bond dronk ook een door Ian Fleming verzonnen variant. Hij verving de gin door vodka, een keus die mijn goedkeuring wel kan wegdragen.
Toch is er een variant die toch ook enige aandacht verdient: de dirty Martini. Men denkt dat deze versie al in 1901 ontstaan is New York. Bij de dirty Martini wordt een scheutje breinzout vocht uit een pot of blik olijven in het glas gedaan.
Zelf denk ik dat een bartender ooit een verzoek kreeg voor een (gewone) Martini, maar dat toen bleek dat de olijven (ter garnering) op bleken te zijn. Geen nood, zo moet hij gedacht hebben, ik doe simpelweg een scheutje vocht uit de pot of het blik in het glas. Zo had de klant toch nog het idee dat de smaak van olijven in de Martini trok.
Het gevolg van het toegevoegde vocht is dat het mengsel ietwat troebel wordt en natuurlijk een stuk zouter.
Of de dirty Martini aangenaam wegdrinkt is de vraag. We hebben hm getest en - om het vriendelijk te zeggen - het is een beetje een acquired taste. Je krijgt er wel snel heel erg veel dorst van. Dat dan weer wel.
Ingrediënten:
- twee delen gin (of vodka)
- één deel vermouth
- één deel olijfvocht
- garneren met twee olijven
Bereiding:
- Giet alle ingrediënten in een shaker met ijs en schud tot dat alles goed gemengd is.
- Giet het mengsel door een zeefje in een martiniglas.
- Garneer met twee olijven.
[Recept] Blue Daiquirí
We hebben de historie van de Daiquirí hier al eerder beschreven. Op zich is een daiquirí al een heerlijke verfrissende cocktail die je weg doet dromen naar tropsiche oorden. Toch zijn sommige mensen nooit tevreden en willen iets 'anders'. Welnu de Blue Daiquirí is zeker anders en een eerbetoon aan de azuurblauwe zee die je in de tropen zult aantreffen.
De Blue Daiquirí geeft altijd verbaasde blikken, maar het is de perfecte cocktail voor zwoele zomeravonden. Deze cocktail krijgt zijn hemelsblauwe kleur door de Blue Curaçao.
Deze cocktail kreeg bekendheid door de bekende schrijver Ernest Hemingway (1899-1961) die het graag dronk in La Terraza, een kleine bar aan het water, zo'n 16 kilometer buiten Havana (Cuba). De kenmerkende daiquirí van La Terraza is uiteraard het gevolg van de toevoeging van Blue Curaçao.
Ingrediënten:
- 50 milliliter witte rum
- 25 milliliter Blue Curaçao
- 25 milliliter vers limoensap (sap van één limoen)
- 15 milliliter suikersiroop (of één eetlepel kristalsuiker) - IJsblokjes
Bereiding:
- Vul een shaker met ijsblokjes.
- Voeg de witte rum, Blue Curaçao, limoensap en suikersiroop (of suiker) toe.
- Shake goed tot het mengsel goed gekoeld is.
- Zeef het mengsel in een gekoeld coupeglas.
- Garneer eventueel met een schijfje limoen en serveer direct.
Deze cocktail kreeg bekendheid door de bekende schrijver Ernest Hemingway (1899-1961) die het graag dronk in La Terraza, een kleine bar aan het water, zo'n 16 kilometer buiten Havana (Cuba). De kenmerkende daiquirí van La Terraza is uiteraard het gevolg van de toevoeging van Blue Curaçao.
Ingrediënten:
- 50 milliliter witte rum
- 25 milliliter Blue Curaçao
- 25 milliliter vers limoensap (sap van één limoen)
- 15 milliliter suikersiroop (of één eetlepel kristalsuiker) - IJsblokjes
Bereiding:
- Vul een shaker met ijsblokjes.
- Voeg de witte rum, Blue Curaçao, limoensap en suikersiroop (of suiker) toe.
- Shake goed tot het mengsel goed gekoeld is.
- Zeef het mengsel in een gekoeld coupeglas.
- Garneer eventueel met een schijfje limoen en serveer direct.
[Recept] Blue Lagoon
De Blue Lagoon is een cocktail met Blue Curacao en vodka.
Men denkt dat de Blue Lagoon werd verzonnen door Andy MacElhone, zoon van de ooit wereldberoemde barkeeper Harry MacElhone (1890–1958) die ook schrijver was van een (ooit) ultiem boek over cocktails 'Harry's ABC of Mixing Cocktails'. Zoonlief werkte eind jaren 70, begin jaren 80 van de vorige eeuw in de bar van zijn vader, Harry’s New York Bar in Parijs.
Mocht je denken dat de naam van deze fantastisch blauwgekleurde cocktail een verwijzing is naar de film met die gelijknamige titel, dan heb je het mis. 'The Blue Lagoon' stamt weliswaar uit het jaar 1980, maar die mierzoete film was gericht op een puberpubliek. De cocktail is echter een volwassen drankje.
Het eenvoudige recept bevat vodka, Blue Curaçao en lemonlime frisdrank. De vodka zorgt voor een stevige, volwassen basis, terwijl de Blue Curaçao de zoete en toch ietwat bittere tonen toevoegt. De lemon-lime frisdrank verlaagt het alcoholgehalte, zorgt voor extra zuurheid en zorgt ervoor dat de cocktail (door)drinkbaar blijft als verkoeling wanneer de zon hoog aan de hemel staat en de temperatuur zeer aangenaam is.
Vreemd genoeg steeds de Blue Lagoon in Denemarken bekend als een Isbjørn ('ijsbeer')
Ingrediënten:
- 40 milliliter Blue Curaçao
- 20 milliliter vodka
- 20 milliliter vers limoensap
- Lemon-lime koolzuurhoudende frisdrank (7-up of Sprite)
- Een schijfje sinaasappel of een partje limoen als garnering
Bereiding:
- Vul een longdrinkglas halfvol met ijs.
- Schenk de Blue Curaçao en vodka in het glas.
- Voeg het verse limoensap toe.
- Top af met de frisdrank.
- Roer het geheel zachtjes door elkaar.
- Voeg de garnering toe.
Men denkt dat de Blue Lagoon werd verzonnen door Andy MacElhone, zoon van de ooit wereldberoemde barkeeper Harry MacElhone (1890–1958) die ook schrijver was van een (ooit) ultiem boek over cocktails 'Harry's ABC of Mixing Cocktails'. Zoonlief werkte eind jaren 70, begin jaren 80 van de vorige eeuw in de bar van zijn vader, Harry’s New York Bar in Parijs.
Mocht je denken dat de naam van deze fantastisch blauwgekleurde cocktail een verwijzing is naar de film met die gelijknamige titel, dan heb je het mis. 'The Blue Lagoon' stamt weliswaar uit het jaar 1980, maar die mierzoete film was gericht op een puberpubliek. De cocktail is echter een volwassen drankje.
Het eenvoudige recept bevat vodka, Blue Curaçao en lemonlime frisdrank. De vodka zorgt voor een stevige, volwassen basis, terwijl de Blue Curaçao de zoete en toch ietwat bittere tonen toevoegt. De lemon-lime frisdrank verlaagt het alcoholgehalte, zorgt voor extra zuurheid en zorgt ervoor dat de cocktail (door)drinkbaar blijft als verkoeling wanneer de zon hoog aan de hemel staat en de temperatuur zeer aangenaam is.
Vreemd genoeg steeds de Blue Lagoon in Denemarken bekend als een Isbjørn ('ijsbeer')
Ingrediënten:
- 40 milliliter Blue Curaçao
- 20 milliliter vodka
- 20 milliliter vers limoensap
- Lemon-lime koolzuurhoudende frisdrank (7-up of Sprite)
- Een schijfje sinaasappel of een partje limoen als garnering
Bereiding:
- Vul een longdrinkglas halfvol met ijs.
- Schenk de Blue Curaçao en vodka in het glas.
- Voeg het verse limoensap toe.
- Top af met de frisdrank.
- Roer het geheel zachtjes door elkaar.
- Voeg de garnering toe.
[Recept] Death in the Afternoon
Death in the Afternoon is een cocktail gemaakt met absint en champagne, uitgevonden door Ernest Hemingway (1899-1961). De naam is geleend van de titel zijn boek 'Death in the Afternoon' (1932), waarin Hemingway de geschiedenis, ceremonies en tradities van het Spaanse stierenvechten beschrijft. Het recept voor Death in the Afternoon werd voor het eerst gepubliceerd in 'So Red the Nose, or, Breath in the Afternoon', een boekje uit 1935, waarin 30 drankrecepten van beroemdheden werden beschreven.
Een belangrijk kenmerk van deze cocktail is de troebele lichtgroene kleur. In het originele recept zegt Hemingway: "Pour one jigger of absinthe into a champagne glass. Add iced Champagne until it attains the proper opalescent milkiness." Dit is een eenvoudige cocktail met een bruisende smaak en een anijsachtige afdronk.
De originele Death in the Afternoon werd gemaakt met alleen absint en champagne, maar door de jaren heen werd het gebruikelijk om er wat siroop aan toe te voegen. Het is weer een voorbeeld dat mensen perfectie willen verbeteren.
Ingrediënten:
- Eén tot anderhalf deel absint
- Vier delen champagne, cava of procecco
Bereiding:
- Giet de absint in een champagneglas.
- Giet de gekoelde champagne over de absint tot dat het geheel troebel wordt.
Een belangrijk kenmerk van deze cocktail is de troebele lichtgroene kleur. In het originele recept zegt Hemingway: "Pour one jigger of absinthe into a champagne glass. Add iced Champagne until it attains the proper opalescent milkiness." Dit is een eenvoudige cocktail met een bruisende smaak en een anijsachtige afdronk.
De originele Death in the Afternoon werd gemaakt met alleen absint en champagne, maar door de jaren heen werd het gebruikelijk om er wat siroop aan toe te voegen. Het is weer een voorbeeld dat mensen perfectie willen verbeteren.
Ingrediënten:
- Eén tot anderhalf deel absint
- Vier delen champagne, cava of procecco
Bereiding:
- Giet de absint in een champagneglas.
- Giet de gekoelde champagne over de absint tot dat het geheel troebel wordt.
[Recept] Pisang Fizz
Uiteraard kun je met Pisang Ambon de heerlijkste cocktails maken. Een voorbeeld is de Pisang Fizz.
Een fizz is een mix die een variatie is op de veel oudere sour cocktailfamilie die al in 1862 werden beschreven door Jerry Thomas in zijn boek 'How to Mix Drinks'. De kenmerkende eigenschappen van een fizz zijn een zuur sap (zoals citroen of limoen) en bronwater. Het bevat doorgaans gin of rum als alcoholisch ingrediënt.
De fizz werd tussen 1900 en de jaren 1940 enorm populair in Amerika. Bekend als een lokale specialiteit van New Orleans, was de gin fizz zo populair dat bars teams van bartenders in dienst hadden die om de beurt de drankjes shaken om lamme armen even rust te gunnen. De gin fizz was al in 1950 een internationaal succes, zoals blijkt uit het Franse kookboek 'L'Art Culinaire Francais' dat dat jaar werd gepubliceerd.
De Pisang Fizz is een zogenaamde built cocktail. Dat is jargon voor 'giet de ingrediënten in een glas, roeren en klaar'.
Ingrediënten:
- Eén deel Pisang Ambon
- Eén deel jus d'orange
- Eén deel tonic
Bereiding:
- Schenk eerst de Pisang Ambon in een met ijs gevuld longdrinkglas.
- Vul de rest van het glas met jus d'orange en tonic.
- Roer kort door.
- Garneer met een stukje sinaasappelschil.
Een fizz is een mix die een variatie is op de veel oudere sour cocktailfamilie die al in 1862 werden beschreven door Jerry Thomas in zijn boek 'How to Mix Drinks'. De kenmerkende eigenschappen van een fizz zijn een zuur sap (zoals citroen of limoen) en bronwater. Het bevat doorgaans gin of rum als alcoholisch ingrediënt.
De fizz werd tussen 1900 en de jaren 1940 enorm populair in Amerika. Bekend als een lokale specialiteit van New Orleans, was de gin fizz zo populair dat bars teams van bartenders in dienst hadden die om de beurt de drankjes shaken om lamme armen even rust te gunnen. De gin fizz was al in 1950 een internationaal succes, zoals blijkt uit het Franse kookboek 'L'Art Culinaire Francais' dat dat jaar werd gepubliceerd.
De Pisang Fizz is een zogenaamde built cocktail. Dat is jargon voor 'giet de ingrediënten in een glas, roeren en klaar'.
Ingrediënten:
- Eén deel Pisang Ambon
- Eén deel jus d'orange
- Eén deel tonic
Bereiding:
- Schenk eerst de Pisang Ambon in een met ijs gevuld longdrinkglas.
- Vul de rest van het glas met jus d'orange en tonic.
- Roer kort door.
- Garneer met een stukje sinaasappelschil.
De Historie van Pisang Ambon
Pisang Ambon is een fruitlikeur, die eenvoudig te herkennen is aan diens opvallende groene kleur. Bij het openen van een fles Pisang Ambon komt je een zoete geur tegemoet die doet denken aan rijpe bananen en tropisch fruit. De smaak is een explosie van fruitige zoetheid met als hoofdingrediënt de pisang ofwel banaan.
Pisang Ambon wordt geproduceerd door het trekken op alcohol van natuurlijke smaken uit zorgvuldig geselecteerde ingrediënten. De basis bestaat uit hoogwaardige bananen, die worden gecombineerd met andere vruchten en kruiden. Het mengsel ondergaat een fermentatieproces voordat het wordt gedistilleerd en op smaak gebracht, wat zorgt voor de kenmerkende fruitigheid van deze likeur.
Wat dronk men in Indië
Het blijkt dat de soldaten voornamelijk jenever en arak dronken. De beter betaalde officieren en ambtenaren dronken (slechte) rode wijn en (lauw) bier. De 'inlanders' dronken veelal sagoweer, bereid uit het gegiste sap van de arengpalm.
In Indonesië bestaan echter nog steeds traditionele dranken, zoals tuak pisang, gestookt uit gefermenteerde bananen. Deze drank heeft een andere smaak en productiemethode dan de moderne Pisang Ambon, maar kan een inspiratiebron zijn geweest voor Pisang Ambon.
Het recept van Pisang Ambon
We kunnen er echter zeker van zijn dat er geen receptuur bestond dat een product opleverde dat leek op Pisang Ambon. De likeur werd voor het eerst commercieel geproduceerd in de jaren 40 van de vorige eeuw door de Nederlandse distilleerderij Levert & Co.
Er moest echter door de marketingafdeling nog een historie verzonnen worden en zo bedacht men dat het recept rond 1948 in de hutkoffer van oud-Indischgasten naar ons land kwam.
Het recept werd 'aangepast' naar de Nederlandse smaak, maar het bleef lange tijd een piepklein merk waarvan werd gedacht dat het alleen in de Randstad een enkele keer door oudere dames werd verkozen boven een advocaatje.
De ingrediënten van Pisang Ambon zijn ook niet echt traditioneel te noemen. De smaak werd vóór het jaar 2021 vooral bereikt door toevoeging van kunstmatige bananenaroma's. Daarna gebruikt men natuurlijke aroma's. Tegelijkertijd verlaagde men in 2021 het alcoholpercentage van 21 naar 17 procent. De gifgroene kleur bereikt men nog steeds door de synthetische kleurstoffen E102 (Tartrazine|geel) en E131 (Patent Blue V|blauw) te mengen.
Conclusie
Je zou je niet druk moeten maken over een verzonnen historie of onnatuurlijke ingrediënten. Je moet simpelweg genieten van deze heerlijke likeur en daar daarvan afgeleide cocktails.
Pisang Ambon wordt geproduceerd door het trekken op alcohol van natuurlijke smaken uit zorgvuldig geselecteerde ingrediënten. De basis bestaat uit hoogwaardige bananen, die worden gecombineerd met andere vruchten en kruiden. Het mengsel ondergaat een fermentatieproces voordat het wordt gedistilleerd en op smaak gebracht, wat zorgt voor de kenmerkende fruitigheid van deze likeur.
Wat dronk men in Indië
Het blijkt dat de soldaten voornamelijk jenever en arak dronken. De beter betaalde officieren en ambtenaren dronken (slechte) rode wijn en (lauw) bier. De 'inlanders' dronken veelal sagoweer, bereid uit het gegiste sap van de arengpalm.
In Indonesië bestaan echter nog steeds traditionele dranken, zoals tuak pisang, gestookt uit gefermenteerde bananen. Deze drank heeft een andere smaak en productiemethode dan de moderne Pisang Ambon, maar kan een inspiratiebron zijn geweest voor Pisang Ambon.
Het recept van Pisang Ambon
We kunnen er echter zeker van zijn dat er geen receptuur bestond dat een product opleverde dat leek op Pisang Ambon. De likeur werd voor het eerst commercieel geproduceerd in de jaren 40 van de vorige eeuw door de Nederlandse distilleerderij Levert & Co.
Er moest echter door de marketingafdeling nog een historie verzonnen worden en zo bedacht men dat het recept rond 1948 in de hutkoffer van oud-Indischgasten naar ons land kwam.
![]() |
| [De Telegraaf - 9 januari 1982] |
Het recept werd 'aangepast' naar de Nederlandse smaak, maar het bleef lange tijd een piepklein merk waarvan werd gedacht dat het alleen in de Randstad een enkele keer door oudere dames werd verkozen boven een advocaatje.
De ingrediënten van Pisang Ambon zijn ook niet echt traditioneel te noemen. De smaak werd vóór het jaar 2021 vooral bereikt door toevoeging van kunstmatige bananenaroma's. Daarna gebruikt men natuurlijke aroma's. Tegelijkertijd verlaagde men in 2021 het alcoholpercentage van 21 naar 17 procent. De gifgroene kleur bereikt men nog steeds door de synthetische kleurstoffen E102 (Tartrazine|geel) en E131 (Patent Blue V|blauw) te mengen.
Conclusie
Je zou je niet druk moeten maken over een verzonnen historie of onnatuurlijke ingrediënten. Je moet simpelweg genieten van deze heerlijke likeur en daar daarvan afgeleide cocktails.
[Recept] Blue Mojito
De Mojito is een populaire cocktail die vooral in de zomermaanden steeds meer gedronken wordt.
De voorloper
De vroegst bekende voorloper van de mojito is 'El Draque', een medicinale tonic die naar verluidt werd gecreëerd tijdens de aanval van Sir Francis Drake op Havana, de hoofdstad van Cuba. Overigens betekent havana simpelweg 'haven' in het Spaans. Bekend is dat zeelieden in de 17de en 18de eeuw nogal brak aan land stapten met allerlei kwalen. Denk aan scheurbuik en dysenterie. De inheemse bevolking had echter voor die verschillende ziekten wel een alcoholisch middeltje beschikbaar.
De ingrediënten van dat medicijn waren aguardiente de caña ('vuurwater van suikerriet), een nogal rauwe vorm van rum, gemengd met lokale ingrediënten, waaronder limoen, suikerrietsap en een locale munt (yerba buena). De munt, limoen en suiker hielpen om die rauwe smaak van de rum wat te maskeren, maar de limoen en munt bevatten vitamine C en konden daardoor ook scheurbuik en dysenterie helpen behandelen.
Deze cocktail werd nog geen mojito genoemd, maar El Draque ('De Draak'), een naam die Sir Francis Drake eerde. Historici beschouwen dit meer als een tonicum dan als een bewuste cocktail. Hoewel geromantiseerd, is het wel de oudste gedocumenteerde combinatie van de elementen die later de mojito zouden vormen.
Mojito
Algemeen wordt wel aangenomen dat Havana de geboorteplaats is van de mojito. Zoals zo vaak het geval is, is de exacte oorsprong van deze cocktail in nevelen gehuld.
Als we eens de beschikbare documentatie doorbladeren, dan blijkt dat de naam mojito pas voor het eerst in 1927 opduikt in een Spaanstalige gids voor barkeepers met de naam El Arte de Hacer un Cocktail y Algo Más ('De kunst van het maken van cocktails en meer'), geschreven door Manuel A. Peña y Limón. Dat kan zeker kloppen, want in die periode zorgde de bekende Drooglegging van 1920 tot 1933 dat veel Amerikaanse toeristen op Cuba hun vakantie vierden. Op dezelfde manier zijn immers ook de Margarita en Caesar Salad ontstaan.
Wat betekent Mojito?
Er bestaan verschillende theorieën over de oorsprong van de naam Mojito, maar die zijn allemaal veel te vergezocht.
Een veel eenvoudiger theorie is dat het woord mojito afstamt van het Spaanse mojar, wat zoiets betekent als 'toasten' ofwel 'iets vieren met een drankje in je hand'.
Ingrediënten:
- Sap van één limoen
- Eén theelepel suiker
- Een handjevol muntblaadjes
- 60 milliliter witte rum
- Bronwater naar smaak.
Bereiding:
- Kneus de muntblaadjes.
- Meng het limoensap, de suiker en de muntblaadjes.
- Giet het in een longdrinkglas en voeg een handvol ijsblokjes toe.
- Giet vervolgens de rum erover en roer goed door met een lepel met lange steel.
- Vul het glas verder met bronwater, garneer met munt en eventueel een schijfje limoen en serveer.
Blue Mojito
Er zijn mensen die meenden dat een mojito een wat saai imago had gekregen en dat het wel wat extra kleur kon gebruiken. Die kleur kon Blue Curaçao wel leveren en zo ontstond een nieuwe cocktail met de naam Blue Mojito.
Omdat Blue Curaçao niet meer is dan een sinaasappellikeur met een blauwe kleurstof, zal een Blue Mojito een meer citrusachtige ervaring opleveren. De kleur doet denken aan een tropische blauwe lucht of dat kristalheldere water met een groenblauwe Mediterrane tint.
Ingrediënten:
- Sap van één limoen
- Eén theelepel suiker
- Een handjevol muntblaadjes
- 60 milliliter witte rum
- 20 milliliter Blue Curaçao
- Bronwater naar smaak.
Bereiding:
- Kneus de muntblaadjes.
- Meng het limoensap, de suiker en de muntblaadjes.
- Giet het in een longdrinkglas en voeg een handvol ijsblokjes toe.
- Giet eerst de Blue Curaçao over de ingrediënten.
- Giet vervolgens de rum erover en roer goed door met een lepel met lange steel.
- Vul het glas verder met bronwater, garneer met munt en eventueel een schijfje limoen en serveer.
De voorloper
De vroegst bekende voorloper van de mojito is 'El Draque', een medicinale tonic die naar verluidt werd gecreëerd tijdens de aanval van Sir Francis Drake op Havana, de hoofdstad van Cuba. Overigens betekent havana simpelweg 'haven' in het Spaans. Bekend is dat zeelieden in de 17de en 18de eeuw nogal brak aan land stapten met allerlei kwalen. Denk aan scheurbuik en dysenterie. De inheemse bevolking had echter voor die verschillende ziekten wel een alcoholisch middeltje beschikbaar.
De ingrediënten van dat medicijn waren aguardiente de caña ('vuurwater van suikerriet), een nogal rauwe vorm van rum, gemengd met lokale ingrediënten, waaronder limoen, suikerrietsap en een locale munt (yerba buena). De munt, limoen en suiker hielpen om die rauwe smaak van de rum wat te maskeren, maar de limoen en munt bevatten vitamine C en konden daardoor ook scheurbuik en dysenterie helpen behandelen.
Deze cocktail werd nog geen mojito genoemd, maar El Draque ('De Draak'), een naam die Sir Francis Drake eerde. Historici beschouwen dit meer als een tonicum dan als een bewuste cocktail. Hoewel geromantiseerd, is het wel de oudste gedocumenteerde combinatie van de elementen die later de mojito zouden vormen.
Mojito
Algemeen wordt wel aangenomen dat Havana de geboorteplaats is van de mojito. Zoals zo vaak het geval is, is de exacte oorsprong van deze cocktail in nevelen gehuld.
Als we eens de beschikbare documentatie doorbladeren, dan blijkt dat de naam mojito pas voor het eerst in 1927 opduikt in een Spaanstalige gids voor barkeepers met de naam El Arte de Hacer un Cocktail y Algo Más ('De kunst van het maken van cocktails en meer'), geschreven door Manuel A. Peña y Limón. Dat kan zeker kloppen, want in die periode zorgde de bekende Drooglegging van 1920 tot 1933 dat veel Amerikaanse toeristen op Cuba hun vakantie vierden. Op dezelfde manier zijn immers ook de Margarita en Caesar Salad ontstaan.
Wat betekent Mojito?
Er bestaan verschillende theorieën over de oorsprong van de naam Mojito, maar die zijn allemaal veel te vergezocht.
Een veel eenvoudiger theorie is dat het woord mojito afstamt van het Spaanse mojar, wat zoiets betekent als 'toasten' ofwel 'iets vieren met een drankje in je hand'.
Ingrediënten:
- Sap van één limoen
- Eén theelepel suiker
- Een handjevol muntblaadjes
- 60 milliliter witte rum
- Bronwater naar smaak.
Bereiding:
- Kneus de muntblaadjes.
- Meng het limoensap, de suiker en de muntblaadjes.
- Giet het in een longdrinkglas en voeg een handvol ijsblokjes toe.
- Giet vervolgens de rum erover en roer goed door met een lepel met lange steel.
- Vul het glas verder met bronwater, garneer met munt en eventueel een schijfje limoen en serveer.
Blue Mojito
Er zijn mensen die meenden dat een mojito een wat saai imago had gekregen en dat het wel wat extra kleur kon gebruiken. Die kleur kon Blue Curaçao wel leveren en zo ontstond een nieuwe cocktail met de naam Blue Mojito.
Omdat Blue Curaçao niet meer is dan een sinaasappellikeur met een blauwe kleurstof, zal een Blue Mojito een meer citrusachtige ervaring opleveren. De kleur doet denken aan een tropische blauwe lucht of dat kristalheldere water met een groenblauwe Mediterrane tint.
Ingrediënten:
- Sap van één limoen
- Eén theelepel suiker
- Een handjevol muntblaadjes
- 60 milliliter witte rum
- 20 milliliter Blue Curaçao
- Bronwater naar smaak.
Bereiding:
- Kneus de muntblaadjes.
- Meng het limoensap, de suiker en de muntblaadjes.
- Giet het in een longdrinkglas en voeg een handvol ijsblokjes toe.
- Giet eerst de Blue Curaçao over de ingrediënten.
- Giet vervolgens de rum erover en roer goed door met een lepel met lange steel.
- Vul het glas verder met bronwater, garneer met munt en eventueel een schijfje limoen en serveer.
[Recept] Snow Globe
Een sneeuwbol, ook wel sneeuwglobe genoemd, is zo'n transparante glazen bol waarin een scène in miniatuur zit. Vaak is dat in de vorm van een winterlandschap. Door de bol te schudden of om te draaien daalt nepsneeuw door een waterig medium langzaam naar beneden.
Vrijwel hetzelfde effect probeert men met de Snow Globe te bereiken. Het is daarom een perfecte cocktail om je gasten voor óf tijdens je kerstdiner in de juiste stemming te brengen.
Ingrediënten:
- Cranberry's
- Water
- Takje rozenmarijn
- Eén deel vodka
- Mousserende wijn (Champagne, Cava of Prosecco)
Bereiding:
- Doe een aantal cranberry's in een glas en giet een centimeter water in het glas, zodat de cranberry's onder water staan (ze lijken op kerstballen). Cranberry's drijven dus helemaal onder water zal niet lukken. - Zet een takje rozemarijn rechtop en omgekeerd in het glas (het lijkt dan op een kerstboom).
- Zet het glas in de vriezer totdat het water bevroren is.
- Haal het glas uit de vriezer.
- Giet de vodka over het ijs.
-Vul het glas verder met de mousserende wijn (de bubbels verbeelden de sneeuw).
Tip:
Voor mensen, die niet van alcohol houden, kan deze vervangen worden door tonic of een frisdrank met een limoensmaak (Sprite of 7-Up).
Vrijwel hetzelfde effect probeert men met de Snow Globe te bereiken. Het is daarom een perfecte cocktail om je gasten voor óf tijdens je kerstdiner in de juiste stemming te brengen.
Ingrediënten:
- Cranberry's
- Water
- Takje rozenmarijn
- Eén deel vodka
- Mousserende wijn (Champagne, Cava of Prosecco)
Bereiding:
- Doe een aantal cranberry's in een glas en giet een centimeter water in het glas, zodat de cranberry's onder water staan (ze lijken op kerstballen). Cranberry's drijven dus helemaal onder water zal niet lukken. - Zet een takje rozemarijn rechtop en omgekeerd in het glas (het lijkt dan op een kerstboom).
- Zet het glas in de vriezer totdat het water bevroren is.
- Haal het glas uit de vriezer.
- Giet de vodka over het ijs.
-Vul het glas verder met de mousserende wijn (de bubbels verbeelden de sneeuw).
Tip:
Voor mensen, die niet van alcohol houden, kan deze vervangen worden door tonic of een frisdrank met een limoensmaak (Sprite of 7-Up).
[Recept] Blue Margarita
In zijn meest eenvoudige vorm is de margarita een cocktail die bestaat uit tequila, sinaasappellikeur (zoals triple sec, Witte Curaçao of Cointreau) en limoensap. Omdat perfectie nooit genoeg lijkt te zijn, voegen sommige recepten er nog suikersiroop aan toe. Ook denken mensen dat het drinken van een margarita er interessanter van wordt als de rand van het glas met zout is bedekt. Allemaal poeha en onzin. Less is more.
Wel kun je kiezen om je margarita te drinken mét ijs (on the rocks), zonder ijs (straight up) of gemixt met crushed ijs in een blender (frozen margarita).
De meeste bars serveren margarita's in een zogenaamd margaritaglas, maar dat is niet meer dan een hergebruik van een strakke of gewelfde champagnecoupe.
De geschiedenis
De oorsprong van de margarita is vaag en er zijn nogal wat verschillende 'kenners' die de juiste geschiedenis claimen te weten. De naam 'margarita' kan ons echter een aanwijzing geven: margarita is Spaans voor 'margriet' en in het Engels is dat daisy. In het verleden bestond er een cocktail met de naam brandy daisy, die met brandy gemaakt werd. Toen men de brandy verving door tequila, ontstond de margarita.
De eerste vermelding kwam van James Graham, die in 1936 met zijn vrouw even de Mexicaanse grens overwipte om in Tijuana een alcoholische versnapering te halen. De beruchte drooglegging ofwel Prohibition (1920 tot 1933) was al even voorbij en de gevolgen voor Tijuana waren merkbaar: er waren nog maar weinig bars overgebleven. Eén van de resterende bars was eigendom van een Ier met de naam Madden. De taxichauffeur van het stel had Madden's talent als drankmixer genoemd en vertelde over zijn faam als de bedenker van een cocktail die bekendstond als de 'Tequila Margarita'. Thuisgekomen schreef James Graham een artikeltje in zijn krant, de Moville Mail. Dát was de eerste keer dat de margarita werd genoemd als een cocktail.
Ingrediënten:
- 50 milliliter tequila
- 20 milliliter triple sec
- 25 milliliter limoensap
- Eén partje limoen (ter garnering)
Bereiding:
- Vul een cocktailshaker met ijs. Voeg de tequila, de triple sec en het limoensap toe. Schud goed.
- Vul een glas halfvol met ijs en giet het mengsel over het ijs in het glas.
- Serveer met een partje limoen.
Blue Margarita
Als je op zoek bent naar een nóg feestelijker alternatief voor de klassieke Margarita, dan is de Blue Margarita een unieke optie. Het is een bijkans elektrisch blauw drankje dat je omgeving zal verbazen en elk moment tot een feest zal maken.
Het recept is eenvoudig, want alles wat je hoeft te doen is het vervangen van de triple sec door >Blue Curaçao.
Wel kun je kiezen om je margarita te drinken mét ijs (on the rocks), zonder ijs (straight up) of gemixt met crushed ijs in een blender (frozen margarita).
De meeste bars serveren margarita's in een zogenaamd margaritaglas, maar dat is niet meer dan een hergebruik van een strakke of gewelfde champagnecoupe.
De geschiedenis
De oorsprong van de margarita is vaag en er zijn nogal wat verschillende 'kenners' die de juiste geschiedenis claimen te weten. De naam 'margarita' kan ons echter een aanwijzing geven: margarita is Spaans voor 'margriet' en in het Engels is dat daisy. In het verleden bestond er een cocktail met de naam brandy daisy, die met brandy gemaakt werd. Toen men de brandy verving door tequila, ontstond de margarita.
De eerste vermelding kwam van James Graham, die in 1936 met zijn vrouw even de Mexicaanse grens overwipte om in Tijuana een alcoholische versnapering te halen. De beruchte drooglegging ofwel Prohibition (1920 tot 1933) was al even voorbij en de gevolgen voor Tijuana waren merkbaar: er waren nog maar weinig bars overgebleven. Eén van de resterende bars was eigendom van een Ier met de naam Madden. De taxichauffeur van het stel had Madden's talent als drankmixer genoemd en vertelde over zijn faam als de bedenker van een cocktail die bekendstond als de 'Tequila Margarita'. Thuisgekomen schreef James Graham een artikeltje in zijn krant, de Moville Mail. Dát was de eerste keer dat de margarita werd genoemd als een cocktail.
Ingrediënten:
- 50 milliliter tequila
- 20 milliliter triple sec
- 25 milliliter limoensap
- Eén partje limoen (ter garnering)
Bereiding:
- Vul een cocktailshaker met ijs. Voeg de tequila, de triple sec en het limoensap toe. Schud goed.
- Vul een glas halfvol met ijs en giet het mengsel over het ijs in het glas.
- Serveer met een partje limoen.
Blue Margarita
Als je op zoek bent naar een nóg feestelijker alternatief voor de klassieke Margarita, dan is de Blue Margarita een unieke optie. Het is een bijkans elektrisch blauw drankje dat je omgeving zal verbazen en elk moment tot een feest zal maken.
Het recept is eenvoudig, want alles wat je hoeft te doen is het vervangen van de triple sec door >Blue Curaçao.
[Recept] Bahía Breeze
De Bahía Breeze is een cocktail, ontwikkeld door Dale DeGroff (1948) tussen 1987 en 1999.
In die jaren verwierf DeGroff bekendheid als de bartender in de Rainbow Room in het Rockefeller Center in New York City (USA), waar zijn toen ongebruikelijke nadruk op klassieke cocktailrecepten en hoogwaardige ingrediënten leidde tot aanzienlijke erkenning en navolging door vele andere bars in New York City en zelfs daarbuiten.
Dale DeGroff is ook wel bekend als de 'King of Cocktails', een ietwat overdreven titel, maar dat is Amerikanen eigen. Hij was bartender en schrijver van boeken over cocktails. Zijn boek 'The Craft of the Cocktail' wordt beschouwd als een onmisbaar naslagwerk over bartenders.
De Bahía Breeze is een lid van de uitgebreide familie van Breeze-cocktails, samen met bijvoorbeeld de Bay Breeze en de Sea Breeze. Het verschil is dat deze cocktail gebruikt maakt van aged rum. Zo weinig alcohol zit er in deze cocktail dat je hem als een 'doordrinkcocktail' kunt beschouwen. Je kunt dus heerlijk relaxed aan de rand van het zwembad genieten van enkele Bahía Breezes.
De Bahía Breeze vernoemt de Braziliaanse staat Bahía met zijn heerlijke tropische klimaat en een meer dan 1,000 kilometer kustlijn met parelwitte stranden. Overigens betekent het Spaanse woord 'bahía' simpelweg 'baai'.
Ingrediënten:
- 1½ deel aged rum
- 4 delen ananassap
- 1½ deel cranberrysap
Bereiding:
- Vul een longdrinkglas halfvol met ijsblokjes.
- Giet alle ingrediënten over het ijs in het glas en probeer de laagjes intact te houden.
- Garneer met een schijfje of partje citroen of limoen.
In die jaren verwierf DeGroff bekendheid als de bartender in de Rainbow Room in het Rockefeller Center in New York City (USA), waar zijn toen ongebruikelijke nadruk op klassieke cocktailrecepten en hoogwaardige ingrediënten leidde tot aanzienlijke erkenning en navolging door vele andere bars in New York City en zelfs daarbuiten.
Dale DeGroff is ook wel bekend als de 'King of Cocktails', een ietwat overdreven titel, maar dat is Amerikanen eigen. Hij was bartender en schrijver van boeken over cocktails. Zijn boek 'The Craft of the Cocktail' wordt beschouwd als een onmisbaar naslagwerk over bartenders.
De Bahía Breeze is een lid van de uitgebreide familie van Breeze-cocktails, samen met bijvoorbeeld de Bay Breeze en de Sea Breeze. Het verschil is dat deze cocktail gebruikt maakt van aged rum. Zo weinig alcohol zit er in deze cocktail dat je hem als een 'doordrinkcocktail' kunt beschouwen. Je kunt dus heerlijk relaxed aan de rand van het zwembad genieten van enkele Bahía Breezes.
De Bahía Breeze vernoemt de Braziliaanse staat Bahía met zijn heerlijke tropische klimaat en een meer dan 1,000 kilometer kustlijn met parelwitte stranden. Overigens betekent het Spaanse woord 'bahía' simpelweg 'baai'.
Ingrediënten:
- 1½ deel aged rum
- 4 delen ananassap
- 1½ deel cranberrysap
Bereiding:
- Vul een longdrinkglas halfvol met ijsblokjes.
- Giet alle ingrediënten over het ijs in het glas en probeer de laagjes intact te houden.
- Garneer met een schijfje of partje citroen of limoen.
[Recept] Amalfi Breeze
De Amalfikust is een adembenemende, slechts 50 kilometer lange kustlijn langs de zuidwestelijke rand van Italië, met uitzicht op de Tyrreense Zee. Beroemd om zijn dramatische kliffen, kleurrijke vissersdorpjes en kristalhelder water, is het een UNESCO-werelderfgoedlocatie die de mediterrane schoonheid belichaamt. Aan de kust liggen pittoreske stadjes, zoals Positano met zijn pastelkleurige huizen die langs de kliffen naar beneden lopen.
De kust trekt veel bezoekers vanwege de romantische en ontspannen sfeer. Bij zo'n indrukwekkende ervaring hoort natuurlijk een speciale cocktail, zo moeten de mensen van een locale producent van limoncello gedacht hebben. Dat werd de Amalfi Breeze.
Ingrediënten:
- 30 milliliter vodka
- 20 milliliter Blue Curaçao
- 20 milliliter Limoncello
- Bruisend bronwater
- Schijfje limoen ter garnering.
Bereiding:
- Vul een glas halfvol met ijsblokjes.
- Voeg de vodka, Blue Curaçao en limoncello toe. Roer goed door.
- Vul het glas tot de rand met bruisend bronwater.
- Garneer met een schijfje limoen.
De kust trekt veel bezoekers vanwege de romantische en ontspannen sfeer. Bij zo'n indrukwekkende ervaring hoort natuurlijk een speciale cocktail, zo moeten de mensen van een locale producent van limoncello gedacht hebben. Dat werd de Amalfi Breeze.
Ingrediënten:
- 30 milliliter vodka
- 20 milliliter Blue Curaçao
- 20 milliliter Limoncello
- Bruisend bronwater
- Schijfje limoen ter garnering.
Bereiding:
- Vul een glas halfvol met ijsblokjes.
- Voeg de vodka, Blue Curaçao en limoncello toe. Roer goed door.
- Vul het glas tot de rand met bruisend bronwater.
- Garneer met een schijfje limoen.
Subscribe to:
Posts (Atom)









































