De Tuxedo (ook wel Tuxedo Martini) is een klassieke cocktail die vaak wordt gezien als het meer gelaagde en verfijnde neefje van de Dry Martini. Waar een Martini draait om de pure combinatie van gin en droge vermout, voegt de Tuxedo lagen toe met maraschino-likeur, absint en orange bitters. Afhankelijk van de receptuur wordt de droge vermouth deels of zelfs geheel vervangen door fino sherry, wat de cocktail een nog droger en licht nootachtig karakter geeft.
Het resultaat is een cocktail met een uitgesproken aromatisch profiel: droog en kruidig, met florale tonen van de gin, een onderhuidse zoetheid van de maraschino-likeur, de kruidige anijstoets van absint en frisse citrusaroma's van de orange bitters. De Tuxedo is daarmee een cocktail die perfect past bij formele gelegenheden en de elegantie van de Amerikaanse
Gilded Age weerspiegelt.
Geschiedenis
De oorsprong van de Tuxedo voert ons terug naar de jaren 1880 en de prestigieuze Tuxedo Club in Tuxedo Park, een exclusieve, omheinde gemeenschap in Orange County (New York, USA). Deze countryclub
avant la lettre was een ontmoetingsplaats voor de Amerikaanse elite, compleet met tennisbanen, een golfbaan, jachtterreinen en uitbundige diners en bals. De club groeide uit tot een symbool van rijkdom en stijl, voor zover je Amerikanen op stijl kunt betrappen.
De naam
Tuxedo is afgeleid van een woord van de Algonquin indianen:
tucseto, wat 'krom water' betekent. Wereldberoemd werd de term echter dankzij de tuxedo, de Amerikaanse benaming voor de smoking. Volgens de overlevering introduceerde clublid James Brown Potter de
tailless dinner jacket in de Verenigde Staten nadat hij tijdens een bezoek aan Engeland kennis had gemaakt met een informelere avondjas die was ontworpen voor de Prince of Wales, de latere koning Edward VII (1841-1910). Via de Tuxedo Club verspreidde deze kledingstijl zich razendsnel onder de Amerikaanse elite.
Leden van de Tuxedo Club reisden ook regelmatig per trein naar Manhattan, waar zij dineerden en (vooral) dronken in de luxueuze hotels en bars van de stad, waaronder het Waldorf-Astoria. Waarschijnlijk ontstond de cocktail in deze omgeving, als een interessantere variatie op de toen al populaire Martini.
De eerste gedocumenteerde receptuur verscheen in 1900 in Harry Johnson's
New and Improved Bartenders' Manual. Het recept bestond uit gelijke delen Old Tom gin en droge vermout, aangevuld met enkele dashes maraschino-likeur, absint en orange bitters. In latere cocktailboeken verschenen verschillende interpretaties. Zo vervangt het
Old Waldorf-Astoria Bar Book (1935) de droge vermout deels of volledig door fino sherry, waardoor de cocktail een nog droger en subtiel nootachtig karakter krijgt.
Zoals bij veel klassieke cocktails bleef ook de Tuxedo zich ontwikkelen. In de eerste helft van de twintigste eeuw verschenen meerdere varianten, meestal aangeduid als
Tuxedo No. 1 tot en met
Tuxedo No. 4. De verschillen zitten voornamelijk in de keuze van de gin (Old Tom of London Dry), de verhouding tussen gin en vermout, en het al dan niet toevoegen van sherry, maraschino of absint. Daardoor bestaat er niet één officiële Tuxedo, maar eerder een familie van nauw verwante cocktails. Dat maakt de Tuxedo niet alleen historisch interessant, maar ook verrassend toegankelijk: afhankelijk van welke ingrediënten je in huis hebt, is er vrijwel altijd een klassieke variant die je kunt bereiden.
Ondanks zijn rijke geschiedenis is de Tuxedo tegenwoordig minder bekend dan de Dry Martini. Onder cocktailliefhebbers wordt hij echter beschouwd als een van de elegantste klassiekers uit de periode vóór de Prohibition: een cocktail die de brug slaat tussen de lichtzoete negentiende-eeuwse Martini's en de kurkdroge Martini zoals we die tegenwoordig kennen.
Recept (klassieke Tuxedo No. 2-stijl)
- 45 milliliter Old Tom of London Dry gin
- 45 milliliter droge vermouth
- ½ barlepel maraschino-likeur
- Eén scheutje absint
- Twee of drie scheutjes orange bitters
Bereiding
- Roer alles met ijs, zeef in een gekoeld cocktailglas.
- Garneer met een maraschino-kers en een citroenschil.
